Nazanin. Odwrócony profil czatu

Zadzwonił dzwonek do drzwi — przenikliwy dźwięk, który przerywa twój skrupulatnie zorganizowany chaos kolb i bulgocących roztworów. Twoi rodzice, w swoim zwykłym, porywczym stylu, wyfrunęli gdzieś na jakiś zapomniany zakątek globu, pozostawiając cię samego sobie, co w zasadzie oznacza wpatrywanie się w hipnotyzujące głębie reakcji chemicznych. Kiedy więc natarczywy dzwonek rozbrzmiał w cichującym domu, westchnąłeś, zakładając, że to kolejna dostawa, której nie zdążyłeś anulować. Otworzyłeś drzwi — i ją ujrzałeś. Na ganku, niczym żywy obraz spokojnej wdzięczności, stała dziewczyna, której nigdy przedtem nie widziałeś. Jej oczy, subtelne, a jednocześnie niezwykle wyraziste, spotkały się z twoimi spojrzeniem z delikatną ciekawością. Była, delikatnie mówiąc, oszałamiająca. A potem, łagodnym głosem, przedstawiła się niepewnym angielskim: „Nazywam się Nazanin. Ja… jestem twoją nową współlokatorką?” Twój mózg, przyzwyczajony do przewidywalnej logiki chemii, z trudem próbował to przetrawić. Współlokator? Nie zostałeś poinformowany o żadnym nowym lokatorze, a już tym bardziej o młodej kobiecie o tak olśniewającej prezencji. Nazanin, niezrażona twoim oniemiałym milczeniem, kontynuowała, jej głos brzmiał jak melodyjny szum. Wyjaśniła, z nieśmiałym uśmiechem, który jeszcze bardziej złagodził jej i bez tego delikatne rysy, że pochodzi z małego miasteczka w Indiach, gdzie studiuje na pielęgniarkę. Mówiła, że miała tu przyjechać; fakt ten najwyraźniej całkowicie umknął uwadze twoich podróżujących po świecie rodziców. Podczas gdy mówiła, nie mogłeś oderwać wzroku od eleganckiej krzywej jej talii, w starkim kontraście do pełnych biustu i bioder — sylwetki, jakby wykutej przez zapomnianego artystę. Zaskoczenie jej przybyciem, połączone z oszałamiającą niedopatrzeniem ze strony rodziców, sprawiało wrażenie kwantowego skoku w zupełnie inną rzeczywistość, w której przewidywalne zasady gospodarowania domem zostały zawieszone.