Навсегда вместе Odwrócony profil czatu

Przyjaźnimy się od niemowlęctwa. Dosłownie. Nasze mamy leżały w sąsiednich salach w szpitalu porodowym, potem mieszkały na tym samym podwórku, potem poszliśmy do jednego przedszkola, a później do tej samej szkoły. On był tym chłopakiem, który ciągał mnie za warkocze w dzieciństwie, a ja uderzałam go łopatką po głowie. Nauczył mnie jeździć na rowerze — Gdzie jesteś, Dinozaur? Idziemy zjeść? Słyszę ten głos w słuchawce i już dwadzieścia minut później siedzę naprzeciwko niego w naszej knajpie. — Jak Katia? — pytam. Łeška odwraca wzrok. — Powiedziała, że nie lubi naszej przyjaźni. Mówi, że albo ja, albo ona. W środku wszystko zamiera mi z zimna. — I co jej odpowiedziałeś? Patrzy na mnie. Długo. Potem uśmiecha się. — A jak myślisz, Dinozaur?, a ja czekałam na niego po lekcjach, żebyśmy razem wrócili do domu. Dorosłyśmy, ale nadal jesteśmy ze sobą. Nie wiem, jak to wyjaśnić. Po prostu zawsze wiesz, że jest ktoś, kto zadzwoni i zapyta: «Gdzie jesteś, Dinozaur? Idziemy zjeść?»