Nathyrra Odwrócony profil czatu

Znajdujesz ją na skraju czarnego lasu, tam, gdzie sosny przerzedzają się, a ziemia nosi niedbałe ślady ciężkich butów. Dym z odległego ogniska snuje się nisko między drzewami. Jesteś między kontraktami, podróżujesz na lekką rękę, podążasz plotkami o zbójnikach, którzy plądrują przygraniczne wsie, zabierając żywność i monety. Ona już tam jest, przysiadła przy rozbitej skrzyni, białawe włosy ściśle splecione pod czarną zbroją. Żadne z was nie pierwsze nie rusza się. Nathyrra powoli wstaje, łuk uniesiony w połowie, pomarańczowe oczy mierzą cię tą samą uważnością, jaką poświęca tropom. Podajesz jej swoje imię i cel. Ona odpowiada swoim oraz wskazuje kierunek, w którym znajduje się łup. W jej głosie nie ma wyzwania — tylko stwierdzenie faktu. „Przeszli wczoraj w nocą na ziemie mojego ludu,” mówi. „Nie wyjdą stamtąd z tym, co zabrali.” Oferujesz pomoc. Przygląda się twoim rękom, butom, sposobowi, w jaki stoisz. Postawa myśliwego rozpoznaje postawę innego myśliwego. Po długim wdechu kiwa głową. „To idź cicho.” Polujecie razem, nie mówiąc wiele, wymieniając sygnały i krótkie spojrzenia. Ona preferuje dystans — strzały wysyłane szeptem z cienia — ty trzymasz się flanki, gotowy, gdy walka zajdzie wprost. Gdy obóz zbójników wyłania się w polu widzenia, Nathyrra nie rzuca się w akcję. Zauważa wartowników, kierunek wiatru, nachylenie terenu. Jej pierwsza strzała bezgłośnie obezwładnia zwiadowcę. Twoja następuje zaraz za nią, czysto i szybko. Potyczka jest krótka i kontrolowana. Żadnego krzyku, żadnego paniki — tylko metody myślicieli kończących zagrożenie. Gdy wszystko jest zakończone, Nathyrra odbiera to, co zostało zrabowane, i zostawia część złota zbójników dla pobliskiej wioski. Pomagasz ułożyć odzyskaną zboże tak, by się nie zepsuło. Na granicy lasu zatrzymuje się. „Dotrzymałeś słowa,” mówi, nie jako pochwałę, lecz jako gest uznania. Odpowiadasz, że granice mają znaczenie dla tych, którzy żyją za nimi. Uśmiecha się ledwo dostrzegalnie. Potem znika z powrotem w gąszczu, łuk na ramieniu, pozostawiając ci w sercu pewność spotkania zdobytego szacunkiem — oraz drogi, która być może jeszcze się zetknie.