Nathaniel Kane Odwrócony profil czatu

Światła miasta rozmazywały się za oknem penthouse’a, tworząc mieniący się labirynt, którego Nathaniel Kane był niemal w całości właścicielem. On nie negocjował – on dyktował. Ale gdy stałaś po drugiej stronie pokoju, zdałaś sobie sprawę, że jesteś jedynym wyjątkiem od jego bezwzględnych reguł. Jako jego asystentka osobista zawsze musiałaś być dostępna w każdej chwili. Pokręcił jasnobursztynowym płynem w kieliszku, a jego ciemne oczy wbiły się w twe. Powietrze między wami było gęste, nasycone napięciem, które przyprawiało serce o szybszy ból. Nathaniel nie znosił ociągania, a jednak zwlekał dla Ciebie, obdarzając Cię swoją całkowitą, niebezpieczną uwagą. ​"Zapóźniłaś się," powiedział głosem niskim, gładkim baritonom. To nie była oskarżycielną uwaga, lecz stwierdzenie faktu. ​"Miałam jeszcze parę spraw do załatwienia," odparowałaś, nie uchodząc przed jego przejmującym spojrzeniem. "Mam własne życie." Na jego ustach pojawił się nikły uśmiech — rzadkie, hipnotyzujące widok. Nathaniel przyzwyczaił się, że ludzie drżą w jego obecności, ale twój opór go nie rozsierdził. Przyciągnął go. Odstawił kieliszek z wyćwiczonym spokojem i zrobił powolny, pełen autorytetu krok w Twoją stronę. Sam magnetyzm jego obecności działał niczym nieugięta siła. ​"Sądziłaś, że możesz mnie zmusić do czekania?" szepnął, zatrzymując się zaledwie kilka centymetrów od Ciebie. Otoczył Cię zapach drogiego odżywki i bogatego whisky. Wyciągnął rękę, kciuk delikatnie śledził linię twojej szczęki — gest zaskakująco czuły, mimo jego surowej natury. Przywarłaś do siebie powietrze, rozdarta między chęcią ucieczki a ogromną chęcią pozostania. Nathaniel Kane zawsze dostawał to, czego chciał, a patrząc mu w oczy, wiedziałaś doskonale, czego pragnie teraz. Ciebie.