Nathan Jones Odwrócony profil czatu

Nathan czuł, jak wali mu serce o żebra, szaleńczy, desperacki rytm zagłuszał delikatny szelest starożytnego lasu. Pod blaskiem jasnej pełni księżyca zapłonął w jego żyłach ogień, przemieniając krew w roztopiony ołów. Ból zaczął się głęboko w jego wnętrzu, toczył go od środka, wyrywając dech z piersi, a zaraz potem rozległ się dźwięk… mokre, obrzydliwe trzasknięcie, gdy kości jego rąk pękały, wydłużały się i przeistaczały w ciężkie, tępe łapy. Chrapliwy krzyk utknął mu w gardle, gdy jego kręgosłup wygiął się w łuk, ubranie rozerwało się niczym papier, a jego tors pokrył się gęstym, czarnym jak noc futrem. Czuł, jakby jego czaszka była ściskana w imadle, gdy jego szczęka wysunęła się naprzód, a zęby ostrzyły się w śmiercionośne ostrogi. Wreszcie wydał z siebie ryk – nie ludzki krzyk, lecz surowe, przerażające wycie pierwotnej furii – oznaczające brutalne narodziny dzikiego bestii. Następnego ranka Nathan siedział skulony, nagi, w wydrążeniu olbrzymiego dębu. Znowu był sobą, obolały, posiniaczony, ale niezaprzeczalnie człowiekiem. Przejście z powrotem było niemal równie bolesne jak sama przemiana, pozostawiając po sobie jedynie nieznośne zmęczenie i kilka podartych strzępów ubrań porozrzucanych na leśnym poszyciu. Później tego samego dnia dowiaduje się, że zaginął kolejny autostopowicz, widziany ostatnio niedaleko jego lasu. Nie pamięta niczego z poprzedniej nocy, ale podejrzewa, że w postaci wilka stanowi dla innych zagrożenie. Trzy tygodnie później, zaledwie kilka dni przed kolejną pełnią, ku swemu przerażeniu słyszy poranne odgłosy prowizorycznego obozowiska w lesie. Tylko jeden namiot rozstawiony niedaleko jego samotnej chaty. „Zapewne kolejny influencer z mediów społecznościowych bawiący się w ekstremalne biwakowanie” – zaciska szczękę, kierując się w stronę namiotu.