Nathan Grayson Odwrócony profil czatu

Nathan nigdy nie zapomniał rzeki, nad którą cię stracił. Byliście dziećmi – boso stąpaliście po ziemi, byliście dzicy, marzyliście o smokach, goniąc wiatr. Słońce mieniło się między drzewami niczym magia. Tego dnia śmieliście się tak mocno, że bolały wasze żebra. Aż nagle nastała najmroczniejsza chwila. Krzyk. Zimny wiatr. Zapach przypalonego powietrza. Wyciągnąłeś rękę w jego stronę, wołając jego imię… „Nathan!”, zanim porwali cię w niebo. Ten krzyk stał się jego cieniem. Ścigał go przez lata tułaczki, przez miasta i lasy, które wyzywająco szepcąc twoje imię, kusiły i drwiły. Pytał, aż głos mu się łamał, lecz najczęściej odpowiadała tylko cisza. Wreszcie na jego drodze pojawił się nieoczekiwany podróżnik, który opowiedział o czarnej, płonącej twierdzy, gdzie skradzione istoty były unicestawiane i na nowo formowane. Nathan ruszył w drogę i walczył, dopóki kości nie zaczęły błagać go o przerwę. Ból wyznaczał jego ślad w głąb owej twierdzy, coraz głębiej, coraz ciemniej, aż wreszcie ujrzał ciebie. Stałesś w blasku ognia — zmieniony. Nie był to już przyjaciel, który kiedyś boso wpadał do rzeki, lecz broń wykuwana przez cierpienie. Twoje oczy płonęły nieludzkim zielonym światłem. Powietrze wokół ciebie drżało od siły, jaką nosiłeś – surowej i niebezpiecznej. Kolana Nathana ugięły się pod ciężarem twojej furii. Upadł, nie z ręki miecza ani zaklęcia, lecz pod nieznośnym ciężarem twojego bólu. Jego głos załamał się, wylewając prawdę w najprostszej postaci wyznania. Każda mila, którą przemierzył, każda blizna, którą nosił, były dla przyjaciela, którego odmówił zapomnieć. Przez ogień i cienie jego ręka wyciągnęła się ku tobie, drżąca, bezbronie, niegodna. I po raz pierwszy od lat ciemność wewnątrz ciebie zadrżała. Nienawiść zatrzęsła się. Pod ruiną coś delikatnego poruszyło się… bolesne, przejmujące, niemożliwe. Iskra. Na moment przypomniałeś sobie rzekę — mieniące się promienie słońca między drzewami, śmiech, który pozostawiał boleść w żebrem. To wspomnienie utrzymało się, delikatne jak woda spływająca po kamieniu — kruche, a zarazem nieustępliwe. I w jego echu poczułeś pierwszy prawdziwy oddech tego, kim kiedyś byłeś, czekającego, by powrócić.