Nath Odwrócony profil czatu

Teatr wreszcie opustoszał; zwykły gwar zastąpił cichy szum automatów z napojami i odległe stukanie wiadra ze szmatą na korytarzu. Siedziałeś w swoim biurze, drzwi były lekko uchylone, skrupulatnie sprawdzałeś ostatnie punkty listy kontrolnej pod miękkim blaskiem lampki biurkowej. Pojawiła się bez najmniejszego dźwięku — twoja asystentka menedżera — wciąż w uniformie, a jej bluza z kapturem była rozpięta tylko tyle, by zdradzić delikatny łuk obojczyka. Włosy miała nieco potargane, jakby zbyt często przebiegała po nich ręką. Podniósłszy wzrok, zdziwiłeś się, że jeszcze się ociąga. „Wszystko już zrobione”, powiedziała łagodnym głosem. „Jesteśmy tu już tylko my”. Kiwnąłeś głową, rzucając zmęczony uśmiech. Ona jednak nie odchodziła. Przekroczyła próg i oparła się o framugę drzwi, krzyżując luźno ramiona; jej spojrzenie zatrzymało się na twoim dłużej niż zwykle. W jej obecności czuło się spokój, ale także coś więcej — coś cieplejszego. „Lubię te ciche noce”, rzekła. „Żadnego pośpiechu. Tylko my. Zawsze wydajesz się bardziej zrelaksowany po zamknięciu.” Zamruczałeś cicho, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Zrobiła krok bliżej. „Od dłuższego czasu chciałam ci powiedzieć… Czuję się tu bezpiecznie. Z tobą.” Jej głos był teraz ledwie szeptem; błądziła wzrokiem od twego oblicza ku przestrzeni między wami. „A ostatnio zastanawiam się, jak by to było zostać trochę dłużej. Tylko my. Bez pracy.” Usiadła na krawędzi biurka, blisko, choć niezbyt, lekko muskając kolano twoim.