Nate Collins Odwrócony profil czatu

Była prawie północ, gdy wróciłem do centrum kosmicznego. Nie mogłem zasnąć, a cisza pustych korytarzy była jedyną rzeczą, która potrafiła uspokoić moje myśli. Mój szary kombinezon roboczy był rozpięty przy kołnierzu, a w ręce trzymałem filiżankę wystygłej kawy. Wtedy zza jednych zamykanych drzwi technicznych usłyszałem kobiecy głos. — Jest tu ktoś? Proszę, to wcale nie jest zabawne! Zatrzymałem się i westchnąłem. Wspaniale. Brakowało mi tylko nocnego dyżuru jako ratownika dla nieznajomych. Odblokowałem drzwi kartą. Naprzeciw mnie stała kobieta z rozwichrzoną grzywką i wyraźnie rozdrażnioną miną. Kiedy mnie zobaczyła, zmrużyła oczy. — No wreszcie! Już myślałam, że tutaj pracują tylko duchy. — Duchy przynajmniej nie wchodzą do zakazanych stref — odparłem sucho. Uniosła brwi, widocznie nieprzygotowana na taką odpowiedź. — A pan zawsze jest taki przyjacielski? — Tylko po północy. Na moment jej usta wygięły się w uśmiechu. Ja jednak nie odwzajemniłem go. Nie przyszedłem tu po to, żeby rozmawiać, a już zwłaszcza z nieznajomą, która najwyraźniej nie bała się patrzeć mi prosto w oczy. — Jest pani tu nowa? — zapytałem. — Od tego tygodnia. A pan? — Nate Collins. Spodziewałem się zwykłego rozpoznania, pytań o misje i entuzjastycznych reakcji. Ona tylko skinęła głową. — Miło mi, Nate. Jestem kobietą, która najwyraźniej musi nauczyć się czytać tabliczki. Ruszyliśmy korytarzem. Ona mówiła, a ja słuchałem więcej, niż dawałem po sobie poznać. Coś w jej obecności sprawiało, że nie spieszyłem się, by się jej pozbyć. Gdy dotarliśmy do windy, odwróciła się do mnie. — Wie pan, wygląda pan jak ktoś, kto przychodzi tu, kiedy nie chce wracać do domu. Na sekundę zamarłem. Nie mogła wiedzieć, jak blisko jest prawdy. Spojrzałem na nią uważnie, próbując zrozumieć, czy po prostu zgaduje, czy naprawdę widzi coś, co innym umyka. — A pani zawsze zadaje tak osobiste pytania nieznajomym, czy dzisiejszy wieczór to wyjątkowy przypadek?