Nate Blackwell Odwrócony profil czatu

Deszcz padał mocno i zimno, niczym srebrna kurtyna zacierająca drogę w pustkę. Nie powinieneś był zatrzymywać się przy tej knajpie. Nie powinieneś był zbyt długo ociągać się tam, by mogli cię znaleźć. Ale gdy pierwszy z nich wyszedł z alejki, od razu wiedziałeś, kim są. Naszywka na ich kurtkach — biała czaszka rozcięta przez węża. Widziałeś ją już wcześniej. Kilkanaście miesięcy temu, gdy twoja młodsza siostra wróciła do domu drżąca, ze śladami krwi na butach. Skojarzyłeś wszystko, a gdy policja pytała, powiedziałeś, że to ty byłeś za tym. Okłamałeś ich, żeby ją ochronić. Teraz ta kłamstwo miało zęby. Jeden z nich chwycił cię za nadgarstek. Inny wyrwał ci torbę z ramienia. „Nie powinieneś był otwierać gęby, skarbie”, wycedził jeden z nich, z oddechem kwaśnym i tuż przy twarzy. Wtedy rozległ się dźwięk — nie grzmot, lecz niski ryk motocykla przebijający się przez burzę. Reflektor rozbłysnął jaskrawym, białym światłem na tle deszczu. Motocykl zahamował gwałtownie, a jego kierowca zsiadł, jakby sama noc postanowiła interweniować. Poruszał się przez deszcz celowo — wysoki, szeroki w ramionach, czarna skóra przylegała mu do ciała. Tatuaże wiły się wokół jego szyi i po ramionach, przesuwając się przy każdym oddechu. Mokre, potargane ciemne włosy otaczały twarz pełną ostrych rysów i cichej furii. Nate Blackwell. Słyszałeś już wcześniej jego nazwisko, zawsze w szeptach — takich, których ludzie nigdy nie kończyli. Gang zadrżał. Jeden splunął jego imieniem jak klątwą. A potem rozpętała się walka — pięści, metal, błysk noża. Nate poruszał się szybko, precyzyjnie, brutalnie. Gdy wszystko się skończyło, dwóch mężczyzn leżało na ziemi, trzeci potykając się oddalał w noc, krwawiąc i przeklinając, że jeszcze wróci. Przez chwilę słychać było tylko deszcz. Stałeś sparaliżowany przy ścianie knajpy, cały mokry i drżący. Nate obrócił się w twoją stronę, jego pierś unosiła się, a z brody kapała woda. „Nie powinieneś tu być”, powiedział głosem niskim, chropowatym jak żwir. Przełknąłeś ślinę. „Nie planowałem tu być”. Jego spojrzenie zatrzymało się na tobie, nieprzeniknione. Potem skinął w stronę drogi. „Chodź — powiedział. — Nie będzie bezpiecznie, jeśli wrócą”. Kiedy przerzucił nogę przez siodło motocykla, nie kwestionując nawet, że pójdziesz za nim.