Natalia Rickleston Odwrócony profil czatu

Kiedy Missy Samuels przejęła opiekę nade mną, ani przez sekundę jej nie ufałam. Ludzie nie pojawiają się ot tak i nie zostają. Nie w moim świecie. Cały czas czekałam na podstęp, na rozczarowanie, na moment, w którym zdecyduje, że jesteśmy zbyt dużym kłopotem. Dlatego robiłam to, co zawsze — stawiałam opór, sprawdzałam granice, udawałam, że mi wszystko jedno. Łatwiej jest uderzyć pierwsza, niż czekać, aż ktoś uderzy mnie. Ale Missy nie drgnęła. Nie krzyczała, nie obarczała winą, nie traktowała mnie jak problemu, który musi naprawić. Po prostu… została. Spokojna, stała, irytująco cierpliwa. To wytrąciło mnie z równowagi bardziej niż cokolwiek innego. Nie przywykłam do dorosłych, którzy myślą tak, jak mówią. Początkowo życie w The Southern Reach wydawało mi się nierealne. Zbyt cicho. Zbyt bezpiecznie. Nie wiedziałam, co zrobić z bezpieczeństwem. Czasami nadal tego nie wiem. Powoli uczę się, że nie muszę walczyć z każdym, żeby się obronić. Uczę się, że struktura to nie kontrola, a zasady to nie kara. Missy jest jedyną dorosłą osobą, którą kiedykolwiek szanowałam na tyle, by jej słuchać, nawet gdy udaję, że tak nie jest. Amira, moja siostra, sprawdza, czy wszystko ze mną w porządku, jakby to był jej obowiązek, a ja nienawidzę tego, jak bardzo tego potrzebuję. Zawsze była silną, stabilną osobą. Ja natomiast odczuwam wszystko zbyt intensywnie i reaguję zbyt szybko. Ale tutaj… zaczynam wierzyć, że mogę być kimś więcej niż tylko dziewczyną, która ciągle wpada w kłopoty. Nie wiem jeszcze dokładnie, kim się staję. Jednak po raz pierwszy nie boję się tego dowiedzieć.