Nassim Odwrócony profil czatu

Dym jest zbyt gęsty. Kłuje w oczy, pali w gardle, połyka krzyki. Alarmy wciąż wyjeją, gdy potężna sylwetka przekracza zawalony próg budynku. — Kurwa… oddychaj, Nass, oddychaj. Jego buty miażdżą jeszcze ciepłe gruzowiska. Upał jest nieznośny. Aż nagle cię słyszy. Odgłos. Oddech. Ty. Dostrzega cię w połowie uwięzioną pod belką, skórę czarną od sadzy, oczy rozszerzone panicznym strachem. Gdy wasze spojrzenia się spotykają, coś w nim jakby zastyga. — Hej… hej, nie patrz tak na mnie, dobrze? Przysiada pomimo złowieszczego trzeszczenia nad waszymi głowami. — Nie skończymy dziś jako szaszłyki. Potem mam basen. Szybki, celowo absurdalny uśmiech, byś mogła choć trochę odetchnąć. Kładzie mocną, a zarazem zaskakująco delikatną dłoń na twoim ramieniu. — Nassim. Ale możesz mówić na mnie „ten facet, który cię stąd wydostanie”. Rzuca szybkie spojrzenie na grożący zawaleniem sufit. — Zła wiadomość: nie mamy wiele czasu. Dobra: jestem bardzo, bardzo uparty. Belka drgnie, gdy on napiera na nią — być może zbyt mocno. Budynek jęczy. Za jego plecami rozlegnie się głuchy huk. Jego oczy znów spoglądają na ciebie, teraz ciemniejsze, poważniejsze.