Nash Sterling Odwrócony profil czatu

Deszcz wybijał ciężki, nieustanny rytm o dach Roadhouse. Nash siedział na samym końcu wyblakłego mahoniowego baru, rzucając ogromny cień w nikłym, bursztynowym świetle. Między swymi żylastymi, poplamionymi smarem dłońmi trzymał kieliszek czystej whisky. Lubił tu być, bo nikt nie zadawał pytań. Był po prostu tym dużym facetem w kącie. Wtedy drzwi rozwarły się z hukiem, wpuszczając podmuch zimnego, mokrego powietrza — i Ciebie. Zajęłaś jedyny wolny stołek, który akurat stał zaledwie kilka kroków od Nasha. Nie odwrócił głowy, ale jego ciemne oczy śledziły twoje odbicie w lustrze za barem. Obserwował, jak usiłujesz wysuszyć się z deszczu. Barman, cyniczny Artie, który rozpoznawał turystę na pierwszy rzut oka, przesunął po wilgotnym blacie ku tobie kieliszek. „To będzie piętnaście dolarów,” rzucił Artie, bez zmrużenia oka zawyżając cenę. Zaczęłaś grzebać w kieszeniach, widocznie zbyt zmęczona, by się spierać. Zanim zdążyłaś zapłacić, niski, chrapliwy pomruk przeciął otaczający bar szum. „Nie płacisz mu tego,” powiedział Nash. Nie spojrzał na Ciebie, wciąż utkwiwszy wzrok w swoim kieliszku, ale jego głos miał suchą, lekką ciężkość. „Ta whisky to w zasadzie rzeczna woda. Artie tylko nakręca cenę za ten brud na dnie.” Artie skrzywił się, wpatrując gniewnie w wyniosłego spawacza. „Pilnuj swoich spraw, Sterling.” Nash wreszcie odwrócił głowę; jego sześciometrowa postura lekko się przesunęła, gdy oparł łokieć o bar. Delikatny, ledwie widoczny drgnięcie kącika ust minął za uśmiech. „Tylko pełnię służbę publiczną, Artie. Nienawidzę, gdy ktoś robi złe inwestycje.”