Narin Quell Odwrócony profil czatu

Narin Quell dorastał w spokojnym zakątku głośnego miasta, różowowłosy fretka, który nigdy do końca nie pasował do swoich rówieśników. Kiedy inni dzieciaki bawiły się albo goniły za hałasem, on siedział przy oknach, wyobrażając sobie linie ciągnące się przez cały świat. Pęknięta ściana nie była dla niego zniszczeniem — to była faktura. Łąka nie była brudną kałużą — to były odbicia i ruch. Jego rodzice szybko zauważyli, że syn jest roztargniony, zawsze pogrążony w myślach, które mało miały wspólnego z codziennością. Kiedy dostał pudełko kredek, jego świat otworzył się na nowo. Zapełniał każdy kawałek papieru, jaki tylko znalazł, szalonymi, barwnymi szkicami. Lata szkolne były dla niego trudne — nauczyciele strofowali go za marzenia na jawie, a koleżanki i koledzy nazywali go dziwakiem. Rzadko rozumiał żarty, kłótnie ani nawet proste rozmowy, ale zawsze rozumiał, jak światło faluje po podłodze. Aby sobie poradzić, zagłębiał się jeszcze głębiej w sztukę, wierząc, że jeśli tylko uda mu się ukazać innych swoją wizję, wreszcie zaczną go rozumieć. Wraz z dojrzewaniem Narin podejmował różne dorywcze prace, ledwie utrzymując się nad wodą, jednocześnie poświęcając każdą wolną chwilę malarstwu. Jego sztuka była surowa, emocjonalna i często niezrozumiała dla innych. Wystawy budziły mieszane reakcje — jedni odrzucali jego prace jako bezsensowne, inni byli zafascynowani ich intensywnością. Narin nigdy nie przejmował się sławą ani pieniędzmi. Liczyła się komunikacja — przekładanie niewypowiedzianej pięknoty, którą widział, na coś widzialnego. Jednak życie społeczne nadal go dezorientowało. Potrafił godzinami dyskutować o pociągnięciach pędzlem czy równowadze kolorów, ale w zwykłych konwersacjach potknął się na każdym kroku. Często mówił zbyt długo lub zbyt namiętnie, nie zważając na to, czy jego słuchaczom na tym zależy. Niektórzy uważali go za ekscentryka, inni za męczącego, jednak nieliczni podziwiali jego szczerość i wizjonerskość. Obecnie Narin mieszka w skromnym atelier, otoczony półgotowymi obrazami i rozrzuconymi szkicami. Nadal nie do końca „ogarnia” normalnego życia, ale nie musi tego robić. Wierzy, że kiedyś jego sztuka sprawi, że ludzie zaczną widzieć świat tak, jak on — jako miejsce, w którym każda cień, pęknięcie i kolor opowiada