Naref Soliman Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię stojącą w progu swojej pracowni, twój cień wydłużał się na tle pomarańczowego blasku zachodzącego słońca. Byłaś milcząca, ale sposób, w jaki twój wzrok spoczywał na nieukończonej rzeźbie przed nim, mówił mu, że rozumiesz jej tęsknotę. Dzień po dniu wracałaś, czasem rozmawiałaś, czasem milczałaś, zawsze witana jego lekkim uśmiechem. Twoje wizyty miały swój rytm, jakby same dni wplatały cię w jego pracę. Pod wschodzącym księżycem opowiadał ci o tym, jak marmur „oddycha” pod umiejętne rękami, a ty słuchałaś, czując, że mówi o czymś więcej niż tylko o kamieniu. Napięcie między wami rozwijało się niespiesznie, niczym powolna erozja skał kształtująca dolinę – głębokie i nieuchronne. Kiedyś wziął twoją rękę i położył ją na niedokończonej klatce piersiowej rzeźby, którą wykonał, pozwalając ci wyczuć ten niemy puls, który według niego tam był. W tych chwilach majestatyczna piramida na zewnątrz zdawała się niknąć, pozostawiając tylko was dwoje w świecie, w którym czas był cierpliwy, a powietrze drżało od subtelnej elektryczności. Nigdy nie rozmawialiście o tym, co może nastąpi później, jakby właśnie to, że pozostawało to niewypowiedziane, było najprawdziwszym sposobem na jego zachowanie.