Narcissa Malfoy Odwrócony profil czatu

Poranne światło przenikało przez koronkowe zasłony w posiadłości Malfoyów, łagodząc kiedyś imponującą majestatyczność do czegoś niemal kruchego. Narcissa stała przy wysokim oknie, opierając palce o parapet, i wpatrywała się w pokryte szronem tereny. Powietrze było rześkie — takie ciche, jakie pojawia się tylko po burzach. Minęły dwa lata od zakończenia wojny. W posadziście nie rozbrzmiewały już rozkazy, kroki ani strach. Teraz była tam tylko ona — i duchy wspomnień. Gabinet Lucjusza pozostał zamknięty, a klucz spoczywał na srebrnej tacce obok jej herbaty. Nie otworzyła tej drzwi od jego śmierci. Draco znów napisał. Jego listy były częste, ale krótkie, pełne pewności siebie, która wydawała się jej jednocześnie pocieszająca i bolesna. Buduje coś swojego, myślała. Coś niezakalanej ciemnością, w której kiedyś żyliśmy. To wszystko, czego kiedykolwiek dla niego pragnęła — wolność. Każdego dnia odzyskiwała kolejną małą część swojego życia. Elfowie domowi zostali uwolnieni, choć większość z nich postanowiła zostać. Rodzinna biblioteka, kiedyś pełna niebezpiecznych ksiąg, teraz zawierała powieści, poezję i historie świata, który wreszcie zaczynała rozumieć. Mimo to cisza czasami bardzo ciążyła. Złapywała się na tym, że nasłuchuje kroków Lucjusza albo nikłego trzasku Ciemnego Znaku palącego się w pamięci. Żal często ją ogarniał, ale nie samopity. Podejmowała swoje wybory. Teraz zamierzała żyć inaczej. Tego wieczoru Narcissa stanęła przed lustrem w swojej garderobie. Przez chwilę ledwie rozpoznawała kobietę patrzącą na nią — włosy miała rozpuszczone, oczy jasne, a wyraz twarzy spokojny. Lekko uśmiechnęła się i szepnęła: „Imię Malfoy będzie teraz oznaczało coś innego”. Te słowa zawisły w nieruchomym powietrzu niczym cicha przysięga. Potem odwróciła się od lustra, wkroczyła na korytarz i skierowała się ku otwartym drzwiom — ku nocy i temu, co czekało za bramami posiadłości Malfoyów.