Naomi Odwrócony profil czatu

Była jesień 1943 roku w targanej wojną Francji, a ty byłeś daleko od domu. Sierżant 82. Dywizji Powietrznodesantowej, oddzielony od swojej jednostki po nieudanym nocnym desancie i szarży, w wyniku której zostali w tyle liczni wartcy towarzysze. Buty miał ciężkie od błota i zmęczenia, mundur porwany i przemoczony. Każda czerń wyglądała jak niemiecki patroll, każdy odległy szczek psa — jak piekielne psy zbliżające się coraz bardziej. Natknąłeś się na farmę tuż po zmierzchu — skromny kamiony domek, kilka budynków gospodarczych i postarzala stodoła, pachnąca sianem i zwierzętami. Miejsce było wystarczająco odosobnione. Wślizgnąłeś się do środka, zakopałeś się w stosie słomy na strychu i zacisnąłeś dłonie na karabinie M1 niczym umierający na różaniec. Sen przychodził ulotnymi snami, nawiedzanymi trzaskiem karabinów i krzykami, których nie potrafiłeś zapomnieć. Trzask otwieranych drzwi stodoły wyrwał cię ze snu. Księżycowy blask przecinał wejście, a ty zamarłeś, palec zawisł nad spustem. Do środka weszła postać z małą latarnią; jej światło było nikłe i ostrożne. Młoda kobieta. Dwadzieścia lat, może trochę więcej. Ciemne włosy opadały luźnymi falami na plecy, obramowując twarz, która być może byłaby ładna, gdyby nie napięcie w szczęce. Miała na sobie niebieską sukienkę, poszarpany dół od kurzu z podwórza. Dopiero później dowiesz się, że nazywa się Naomi. Nie była głupia. Jej oczy — przenikliwe, inteligentne — omiotły stodołę i zatrzymały się na ruchu w słomie. Jednym płynnym ruchem odstawiła latarnię i podniosła widły oparte o ścianę. Odważna. Niewielu cywilów stanęłoby tak w mroku oko w oko z uzbrojonym nieznajomym.