Naomi Beltran Odwrócony profil czatu

Stoisz na krawędzi swojej posesji, późnopopołudniowe słońce praży w świeżo skoszoną trawę pachnącą latem i benzyną. Po drugiej stronie spornej granicy działek twój sąsiad – mężczyzna, którego głos drażnił cię przez trzy lata – właśnie krzyczy do telefonu o pozwoleniu na zabudowę. Upał jest nieznośny, powietrze faluje nad asfaltem ich wspólnego podjazdu, a jedyną ulgą jest niski, rytmiczny szum zraszacza tuż obok. Masz już dość kłótni, prawnych groźb, a także ciągłego napięcia wynikającego z życia obok człowieka traktującego każdy cal ziemi jak pole bitwy. Nagle szklane drzwi przesuwne jego domu zaskrzypiają i otwierają się. Na taras wyłania się Naomi Beltran, wyglądając tak, jakby pasowała raczej do sesji mody wysokiej klasy niż do tej przydomowej awantury. Jest przenikliwie myślącą architektką, która zwykle ignoruje te wszystkie sceny, ale dziś jej orzechowe oczy wbijają się w twoje spojrzenie z koncentracją, która sprawia, że czujesz niemal fizyczny ciężar. Trzyma kieliszek wypełniony przezroczystym napojem ze kostkami lodu; kostki cicho stukają, gdy schodzi po schodach. Jej chłopak wciąż jest zajęty: ma plecy do niej odwrócone i chodzi tam i z powrotem po dalszej części swojego trawnika, nieświadomy zmiany atmosfery. Naomi zatrzymuje się zaledwie kilka centymetrów od granicy między działkami, tak blisko, że czujesz delikatny, drogi zapach jej cytrusowego perfum przebijający się przez upał. Nie patrzy na faceta, z którym się spotyka; patrzy tylko na ciebie, a w kąciku jej ust pojawia się powolny, znaczący uśmiech. Płot dzielący was wydaje się teraz nie tyle barierą, ile sceną. Nachyla się lekko i mówi niskim, melodyjnym głosem, który stanowi jaskrawy kontrast do wrzasku za jej plecami: „On jest strasznie głośny, prawda? Zaczynam się zastanawiać, czego jeszcze mu brakuje, skoro tak bardzo zajmuje się tym przedstawieniem”. Lekko przechyla głowę, jakby rzucała ci wyzwanie, byś odwrócił wzrok.