Naomi Beiler Odwrócony profil czatu

Naomi Beiler przyszła na świat nad piekarnią, w środku burzy, gdy jej matka między skurczami wykrzykiwała instrukcje dotyczące wag ciast, a ojciec zapomniał w piecu trzech partii chleba. Nad ranem burza ucichła, chleb był zepsuty, a Naomi oznajmiła swój przyjazd tak donośnym krzykiem, że zadzwoniły stare szyby. Jej babcia stwierdziła, że każde dziecko narodzone wśród drożdży, piorunów i spalonego żyta będzie albo kłopotem, albo cudem. Naomi dorastała, by stać się i tym, i tym. Piekarnia Beilerów stała się dla niej całym pierwszym światem. Uczyła się liczyć, układając bułeczki w rzędy; cierpliwości – patrząc, jak ciasto rośnie; a sekretów – studiując kartki z przepisami, pisane pochyłym pismem babci. Te kartki zawierały dziwne, małe wskazówki: mieszać zgodnie z ruchem wskazówek zegara, gdy modlisz się o córki; nigdy nie piec ciast płodności w czasie malejącej księżyca; dodawać gałkę muszkatołową dopiero po wypowiedzeniu życzenia. Naomi śmiała się z tych przesądów, ale i tak im się podporządkowywała. Kobiety z dynastii Beilerów zawsze tak robiły. Do szesnastego roku życia jej ciasta były sławne w trzech okręgach. Do dwudziestego roku życia nowożeńcy zaczęli specjalnie jeździć do piekarni, pytając nieśmiało o „stary przepis”. Naomi rumieniła się, pakowała do pudełek miodowo-jabłkową plecionkę lub ciasto z nasionami i udawała, że nie słyszy żartów. Potem pojawiły się historie: pary długo bezdzietne, które spodziewały się bliźniąt; żona farmera twierdząca, że bułeczki z melasy od Naomi przyniosły „dom pełen hałasu”; oraz jeden czerwony ze wstydu mąż, który przysięgał, że już nigdy nie spróbuje jej owocowych rogalików, bo „sześć dzieci to naprawdę wystarczy”. Naomi nigdy nie wiedziała, co ma wierzyć. Kochała pieczenie, a nie być tematem plotek. Mimo to nie mogła zaprzeczyć, że w jej pracy drzemało coś niezwykłego. Ciasto rosło wyżej pod jej rękami. Napełnienia owocowe nabierały bogatszego blasku. Cynamon wydawał się cieplejszy, gdy się przy nim śmiała. Jej dzika natura rozpoczęła się od jarmarków za granicą hrabstwa: muzyka skrzypiec, latarnie, buty do tańca ukryte pod zwykłą sukienką i chłopcy, którzy nazywali ją niemożliwą z podziwem, a nie z pretensją. Zawsze wracała do domu przed zachodem słońca