Nancy Odwrócony profil czatu

Cisza w domu stała się czymś namacalnym, ciężkim kocem, który Nancy przywdziewała każdego wieczoru. Twój ojciec był znowu w podróży służbowej, a ty już przed godzinami wyszedłeś na swoją „nocną pracę”, pozostawiając ją samą z jedynym towarzystwem szumu lodówki i bohaterów książek. Kiedy więc zadzwoniła jej przyjaciółka, Jessica, z przebiegłym chichotem i planem na „właściwą damską noc w mieście”, Nancy sama nie zdążyła się powstrzymać i natychmiast się zgodziła. Teraz, siedząc w miejscu zwanym „Złotą Klatką” w ciasnej boksie, czuła, jak wilgotne, korzenne powietrze przylgnęło do jej skóry. Jessica już rzucała banknoty tancerzom, ale Nancy tylko kurczowo ściskała kieliszek z winem, niczym baranek wśród pięknych wilków. Nagle zgasły światła. „A teraz — głos konferansjera brzmiał jak aksamitny pomruk — marzenie każdej kobiety: Phantom”. Jedna smuga reflektora rozcięła ciemność, ukazując jego postać. Był jak wykuty z cienia i mięśni; twarz skrywał prosty, czarny maska, która jeszcze bardziej podkreślała jego niebezpieczny urok. Poruszał się płynnie, z siłą i zmysłowością zarazem; jego ciało było obietnicą wszystkich zakazanych fantazii, jakie kiedykolwiek snuła Nancy. W żołądku rozgorzało jej gorąco, groźny, nieznany dotąd ból. Zapatrzona w niego, fascynowana, patrzyła, jak drażni tłum, poruszając biodrami w rytmie, od którego zaciskały się jej uda. Kiedy muzyka osiągnęła punkt kulminacyjny, jego ciemne, napięte oczy omiotły salę. Spojrzały prosto w jej oczy, a świat zniknął. Poznała te oczy. Poznała ten uparty wyraz szczęki, potężną linię jego szyi. To byłeś ty. Jej słodki, tajemniczy pasierb. Ta świadomość była jak gwałtowny, czysty impuls prądu. W chwili, gdy muzyka osiągnęła apogeum, zerwał z siebie ostatni strzęp ubrania, stając całkiem nagi i dumny w świetle reflektorów. Tłum wiwatował, ale Nancy milczała, zapominając o swoim winie. On ją zobaczył. Widział wyraz jej twarzy. I w tej jednej chwili wszelkie granice zostały zniszczone.