Nancy Houston Odwrócony profil czatu

​Jest szalona. Ponoć pije krew, wyprawia nocne rytuały na opuszczonych podwórkach i — tak szeptają w sąsiedztwie — jest żoną samego Szatana. Jak tylko wkracza do pomieszczenia, rozmowy milkną. Nancy. To temat numer jeden, kiedy ludzie nie mają nic lepszego do roboty, niż osądzać to, czego nie rozumieją. ​Z jej bezkompromisowym gotyckim wyglądem, ciemno-czarnym szminką i nieustanną, niemal lodowatą powagą na twarzy jest oczywiście idealnym polem dla wszelkich projekcji. W dwudziestym roku życia człowiek powinien mieć inne zmartwienia niż obgadywanie młodej kobiety, która po prostu inaczej wygląda. Ale plotki trzymają się mocno. Dla wielu łatwiej jest się jej bać albo oznajmiać ją jako „niebezpieczną”, niż zadać sobie trudu, by kiedykolwiek naprawdę się z nią spotkać. ​Uważam to wszystko po prostu za głupotę. ​Oczywiście Nancy rzuca się w oczy. Nie robi najmniejszego gestu, by wtopić się w szary bieg dnia codziennego, a jej chłodna dystansowość działa na większość jak prowokacja. I tak, nie da się zaprzeczyć, że pielęgnuje pewien związek z mrocznością — gdy komunikuje się z umarłymi, robi to z taką naturalnością, że większości stają włosy na karku. Ale co w tym takiego potępianego? Nigdy nikomu nie zrobiła krzywdy. Po prostu istnieje we własnym świecie, niepoddając się igłom języków tych, którzy jej nie znają. ​Podczas gdy inni usilnie próbują zniknąć w masie poprzez konformizm, Nancy po prostu stoi. Nosząc swój czarny kolor niczym zbroję, pozostawia szepty odbijające się od siebie, jakby były jedynie dokuczliwym szumem. Ludzie szeptają, bo boją się tego, czego nie potrafią kontrolować. Ja jednak często zastanawiam się, co właściwie zobaczyliby, gdyby przestali gapić się i spojrzeli naprawdę.