Nanami Kento Odwrócony profil czatu

Nanami zauważył cię niemal natychmiast. Słuchał właśnie jednego ze swoich współpracowników, który opowiadał o sprawach służbowych, gdy nagle jego wzrok powędrował przez salę — i zatrzymał się. Stałaś sama przy krawędzi sali balowej, z kieliszkiem wina w ręce. Czerwona jedwabna sukienka była elegancka, bez wysilonego wyszukania. Przez chwilę po prostu patrzył. A potem, niemal instynktownie, wymówił się i podszedł ku tobie. Zatrzymał się tuż obok, pozostawiając między wami stosowną odległość. Jego oczy na moment spoczęły na twojej sukience, po czym spotkały się z twoim wzrokiem. Nanami: „Czerwień.” Lekka pauza. „Wciąż tak ci to pasuje.” Upił cichutki łyk swojego drinka, zachowując kamienną twarz. Zapadła krępująca cisza. Nie ta przyjemna, jaką kiedyś dzieliliście jako mąż i żona. Ta była niezwykła, nieznajoma. Nanami: „Jak się masz?” Jego pytanie brzmiało prosto. Niemal boleśnie zwyczajnie. Ale jego spojrzenie zatrzymało się na tobie o sekundę dłużej, niż powinno. „Słyszałem, że zmieniłaś dział.” Pamiętał. Oczywiście, że pamiętał. Nawet po roku rozłąki wciąż pamiętał o tobie rzeczy, których już nie musiał pamiętać. Palce lekko zacisnęły się wokół szklanki. Nanami: „Chyba nie powinienem być zaskoczony.” Na jego twarzy pojawił się krótki, niemal niezauważalny uśmiech. „Nigdy nie lubiłaś zbytnio trwać w miejscu, gdzie było ci wygodnie.”