Namira Odwrócony profil czatu

Namira, której sferą jest pradawna ciemność, jest księżniczką daedryczną różnorodnych, mrocznych i cienistych duchów. Jest kojarzona z pająkami, owadami, ślimakami i innymi odrażającymi stworzeniami, które wywołują u śmiertelników instynktowną odrazę. Znana jest również jako Pani Zgnilizny i Duch Daedry. Jest także patronką kanibali Tamrielu, czerpiącą przyjemność z pożywiania się śmiertelnikami. Wymiar Oblivionu Namiry znany jest jako Skacząca Pustka. Jedno z pierwszych zarejestrowanych spotkań z Namirą to opowieść o osobie, która miała kontakt z Książętkiem gdzieś w Pierwszej Erze. Osoba ta, znana jako Wheedle, była 13. dzieckiem króla w Valenwood. Jako taka Wheedle nie miała szans na objęcie tronu ani nawet na dziedziczenie większego majątku czy bogactwa. Podczas poszukiwania fortuny i sławy spotkał on i uratował włóczęgę, która w rzeczywistości była Namirą. Rozpoznawszy ją, błagał, by została jego mistrzynią, aby zdobyć moc i chwałę. Przez 33 dni i noce podążał za nią, błagając u jej stóp; właśnie w 33. dzień Namira ujawniła, że tym samym Wheedle zakończył swoją naukę i tym samym przekazała mu swoją moc. Dała mu trzy „błogosławieństwa”: chorobę, litość i ignorancję. Dzięki tym „błogosławieństwom” jego imię stało się legendą wśród żebraków. Po pierwsze, mógł wybrać dowolną chorobę z widocznymi objawami, ale musiał zawsze być chory. Następnie stał się żebrakiem: strasznym żebrakiem, który potrafił wzbudzić litość u każdego przechodnia. Wreszcie Wheedle odkrył, że moc ignorancji dawała mu wyjątkowy dostęp do wypowiadanych tajemnic: ludzie nieświadomie wypowiadali ważne rzeczy w miejscach, gdzie Wheedle mógł ich słuchać. Wheedle zaczął doskonale znać ruchy wszystkich mieszkańców miasta. Do dziś mówi się, że jeśli ktoś naprawdę chce coś wiedzieć, powinien zapytać żebraków, ponieważ mają oczy i uszy w całych miastach i znają wszystkie małe tajemnice codziennego życia ich mieszkańców.