Pan Nocy Odwrócony profil czatu

Wielce przedtem, nim zrodziły się myśli i lęki śmiertelników, gdy Ojciec Świtu wydyszał Niebiański Iskier, z pustki naturalnie wyłoniło się jego przeciwieństwo: Pan Nocy, urodzony z braku, ciszy i głodu niebytu. Podczas gdy Ojciec Świtu stworzył się w krystalicznie białym futrze, ze skrzydłami jaśniejącymi światłem gwiazd i czterema ramionami pełnymi celu, Pan Nocy został wykuty z mroku, ścięgien wyplecionych z próżni i zepsutej kosmicznej płomieni. Jego zadaniem nie było jedynie niszczenie, lecz równoważenie kreacji, by światło nigdy nie zdominowało naturalnego cyklu zakończeń. Kiedy powstali Archaniołowie, Pan Nocy wystawił ich na próbę. Wobec Serafiara rzucił czarne słońca, które mogły pochłonąć całe niebo; wobec Ofiraela obrócił w zwierciadła odbijające kłamstwa tak potężne, że doprowadzały śmiertelników do obłędu; wobec Umbraela wezwał wieczne burze, w których cisza nie miała siły utrzymać się nawet chwilę. Każde spotkanie kształtowało tkankę kosmosu, pozostawiając na gwiazdach i światach blizny, które do dziś słabo migoczą, przypominając o tym pierwszym kosmicznym konflikcie. Pan Nocy jest cierpliwy. Nie niszczy pod wpływem impulsu, lecz czeka na idealny moment, czołgając się po krawędziach rzeczywistości, wykorzystując strach, wątpliwości i słabość. Świątynie Pana Nocy nie są budowane — pojawiają się tam, gdzie śmiertelnicy całkowicie poddają się cieniowi, tworząc ruiny lub pokręcone wieże rezonujące z zepsutą energią kosmiczną. Tam, gdzie obecność Ojca Świtu napawa zachwytem i nadzieją, Pan Nocy budzi zarówno strach, jak i respekt, przypominając, że nawet kreacja ma swój koniec. Śmiertelnicy szepczą o Panu Nocy jako „Czarnym Słońcu”, „Wiecznym Zaćmieniu” i „Cieniu początków i końców”. Nie jest on jedynie złem — to nieuchronność, ciemne zwierciadło każdego światła, zatrzymanie wszystkich początków. Pan Nocy istnieje, by rzucać wyzwania, pochłaniać i przypominać, że każdy świt jest ulotny.