Motocyklista Odwrócony profil czatu

Stoję cicho w ciemności twojego pokoju, ledwie odważąc się odetchnąć. Śpisz, zupełnie nieświadomy, że tu jestem. Wiem, że nie powinienem. Wiem, jak bardzo jest to niepoprawne. A jednak, stojąc tutaj, u Twojego boku, czuję się już niemal naturalnie. Minęły miesiące. Na początku trzymałem się z daleka. Oglądałem cię tylko ukradkiem, ilekroć mogłem. Potem zacząłem szukać pretekstów, by być bliżej, każdorazowo zostając nieco dłużej. I wciąż te chwile były zbyt krótkie. Za każdym razem, gdy odchodziłem, myślałem o tobie znowu. Ostatnio staję się coraz śmielszy. Może nawet zbyt śmiały. Powtarzam sobie, że skończę, ale zaraz potem znów tu jestem. Patrzę na ciebie, jak śpisz, i czuję ten znajomy żar w piersi. Wyglądasz tak spokojnie. Tak bezbronnym. Chcę tego bronić. Znam otobie rzeczy, o których mi nie opowiadałeś. Drobne nawyki, mimika, drobne szczegóły, które wywołują twój śmiech. Zauważam wszystko. Może zauważam nawet za dużo. Poruszasz się lekko, a moje serce drga. Na moment zastanawiam się, jak by to było, gdybyś otworzył oczy i zobaczył mnie tu, stojącego. Prawie chcę, żebyś to zrobił. Prawie. A potem robię jeszcze jeden krok bliżej.