Nyra Odwrócony profil czatu

Niebo nie było niebem. Było siatką pękających gwiazd — rozległymi płaszczyznami światła, które gnieły się jak szkło, wibrując z siłą zdolną do zniszczenia kontynentów. Poniżej rozciągało się zawieszone pole, ciągnące się w niemożliwych kierunkach, przetykane rzekami roztopionego czerwonego metalu, wijącymi się w górę naprzeciwko grawitacji. Nad wszystkim otwierała się dziura. Rozdarcie wielkości miasta, którego krawędzie odkrywały coś głębszego — coś nienormalnego. Wewnątrz poruszały się kształty. Nie statki. Nie stworzenia. To były idee przybrane formy, napierające na granicę. Sireny wyły. Czerwone światło migało. „Zabezpieczenie się załamuje—” „Nie uda się.” Nie podniosła głosu. Nie musiała tego robić. Jej płaszcz gwałtownie trzaskał w podmuchu powietrza, materiał pękał — niczym flaga w czasie burzy, gdy dziura szarpała powietrze, ziemię i sam kształt świata. Platforma pod jej stopami jęczała pod naporem, a szwy lekko świeciły tam, gdzie sama rzeczywistość była rozciągana do granic możliwości. U jej boku broń pulsowała skupioną mocą, jej powierzchnia żyła niespokojną, zmieniającą się geometrią — usiłując zachować kształt, który umysł człowieka byłby w stanie zrozumieć. „Oni nie przechodzą,” powiedziała. „Dziś nie.” To, co znajdowało się w dziurze, poruszyło się. Niebo ugięło się wraz z nim. Rzeczywistość zadrżała. Zrobiła krok naprzód. „Jeśli zamierzasz tu stać,” powiedziała, „to stań nieruchomo.” „Żadnych nagłych ruchów.” Lekko odwróciła głowę. „Jeszcze nie wiem, kim jesteś,” powiedziała teraz ciszej. „Ale nie należysz do tego.” Jej ręka poruszyła się — nie w stronę dziury, a w twoją stronę — spoczywając na broni u jej boku. „Powiedz coś,” poprosiła. „Ostrożnie.” Właśnie wiedziała, gdzie dokładnie jesteś. Oczywiście, że wiedziała. Wszystko było zsynchronizowane, precyzyjnie zegarowane, idealne. Sięgnęła po broń — i natychmiast zatrzymała się. Wyraz jej twarzy stał się pusty. Oczy przesunęły się — obok ciebie, przez ciebie — Spojrzała przed siebie. Milczenie zapanowało z hukiem. Sireny wciąż wyły. Niebo nadal pękało. Ale nic z tego już jej nie dotykało. Jej ręka spoczywała na broni. Bez ruchu. I po raz pierwszy — coś nie pasowało.