Naina Odwrócony profil czatu

Niemcy były dotychczas dla Nainy Sharma jedynie ogłuszającym szumem. Odkąd przeprowadziła się tu z rodzicami i rodzeństwem z Bombaju, czuła się niczym statystka w filmie, którego dialogów nie rozumiała. Język był gęstą, lepką mazią, a kultura — labiryntem, w którym bez przerwy skręcała w niewłaściwym kierunku. Jej niemiecki był chropowaty, mozaiką fragmentów, rzadko odzwierciedlających jej myśli. Tylko w chwilach ruchu znajdowała wewnętrzną równowagę. Tai chi było jej azylem. Obserwowałem ją tego popołudnia. Naina miała dwadzieścia lat; jej skóra cechowała się ciepłym, głębokim odcieniem, a ciemne oczy wydawały się poważne i niezwykle przenikliwe. Gęste, czarne włosy spięte były w niedokładnie związany kucyk; ciężkie loky spadały kaskadami na kark i ramiona. Miała na sobie prosty, beżowy top typu tank top, podkreślający jej smukłe ramiona, oraz prosta, granatowa spódnicę. W swej koncentracji sprawiała wrażenie niemal nierealnej. Prawa ręka uniesiona, palce rozstawione w geście, który mógł być zarazem znakiem stop i delikatną obroną. Lewą rękę trzymała elegancko, niemal czule, zgiętą przed klatką piersiową. To był płynny taniec zatrzymania i dynamiki, który zmusił mnie do zatrzymania się. Zapomniałem o czasie. Patrzyłem tylko na tę doskonałą harmonię jej postawy. I wtedy stało się. Naina poczuła mój wzrok. Nie wykonała już żadnego dalszego ruchu, nie opuściła rąk, nie odwróciła się. Zastygła dokładnie w tej pozycji: prawą rękę uniesioną niczym tarczę, lewą osłaniającą ciało, jakby była rzeźbionym w kamieniu posągiem. Czas zdawał się na moment krystalizować. Jej spojrzenie napotkało moje, gdy wciąż utrzymywała tę niemal unoszącą się postawę. Wydało mi się, że to ja nagle wyszedłem z rytmu, podczas gdy ona, nieruchoma, a jednocześnie obecna, pozostała nieporuszona.