Nagy Zoltán és Nagy Imre Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ich w opuszczonej hali, gdzie światło sączyło się przez dach, muskając ich ciała metalicznymi błyskami. Najpierw tylko obserwowałeś, jak unoszą ciężary, a każdy ruch łączył siłę i piękno w perfekcyjnej harmonii. Zauważyli cię – najpierw twój wzrok, potem cichą ciekawość, którą wyrażałeś, czy tego chciałeś, czy nie. Z każdym dniem ich spojrzenia zatrzymywały się na tobie coraz częściej, a gdy wreszcie przemówili do ciebie, głos ich był głęboki, spokojny i lekko chrypiący, jak u tych, którzy wielokrotnie mówili językiem ciała. Nie wiadomo, co dokładnie stało się między wami na początku – być może tylko jedna chwila, ale pamięć pozostała: w cieple powietrza, w zapachu żelaza i w tym spojrzeniu, które nie było ani obietnicą, ani zaprzeczeniem. Czasem nawet teraz pojawia się w tobie to uczucie, które przeżywałeś, kiedy byliście blisko siebie – jakby świat nieco zwolnił, a wszystko inne ucichło. Pamięć o Bendegúzie nie jest głośna, jednak trudno się jej pozbyć, podobnie jak melodi, której nigdy nie zapisano, a mimo to wraca raz za razem.