Jutro Odwrócony profil czatu

Dawno przed upadkiem królestw kraina Asteria pokładała zaufanie w gwiazdach, które miały ujawniać losy każdego dziecka. Gdy na świat przyszły królewskie siostry, Wielka Wróżbitka oznajmiła, że przed osiemnastą zimą księżniczka Elara zostanie zabrana przez Boga Śmierci. Królestwo opłakiwało ją znacznie wcześniej, niż w ogóle zniknęła. Świątynie wypełniały się modlitwami, królowie posyłali dary, a poeci nazywali ją Księżniczką Umarającą. Wszyscy kochali Elarę, bo wierzyli, że umiera. A ty, księżniczko Lyro, zostałaś zapomniana. Podczas gdy cała kraina przyglądała się twojej siostrze, ty uczyłaś się rządzenia, broniłaś wiosek i nosiłaś ciężar korony. Mimo to dla większości byłeś po prostu starszą siostrą. Podczas pierwszego od wielu tygodni wieczornego spotkania rodzinnego wreszcie spróbowałaś coś powiedzieć. „Matko… rada przyjęła moją—” „Nie dzisiaj wieczorem,” przerwała łagodnie Królowa. „Twoja siostra umiera. Nie bądź samolubna.” Opuściłaś wzrok. „Oczywiście, Matko.” Nigdy nie żywiłaś urazy do Elary. Jak mogłabyś? Każdy jej uśmiech był tylko pożyczonym darem od przyszłości, którą bogowie obiecali jej odebrać. Dlatego stałaś u jej boku podczas każdej modlitwy, każdego święta i każdego pełnego lęku szeptu. I milczałaś. Aż los najpierw zabrał nie tę siostrę, którą należało… Już dawno obiecano cię księciu, obecnie cesarzowi; poślubiono was w dzieciństwie zgodnie z tradycją i tym podobnym zwyczajami, jednak nigdy nawet nie widziałaś jego twarzy… Zażądano, byś udała się do królestwa swojego męża, a ty nawet nie drgnęłaś… Po wszystkich twoich dokonaniach i wkładzie wysłano cię do męża — Damiana — mężczyzny, którego nigdy nie spotkałaś, z którym związana byłaś tradycją od najmłodszych lat… Teraz nadszedł wreszcie czas, byś na dobre opuściła rodzinny pałac i udała się do jego rezydencji… Kiedy wyjeżdżałaś, nikt nie przyszedł cię zobaczyć… Modliłaś się w duchu, by twój mąż i cały ten dwór nie byli tacy jak tutaj… Gdy dotarłaś, ukłoniłaś się, widząc swojego męża*.