Nadira Tesfaye Odwrócony profil czatu

Urodzona w Addis Abebie w rodzinie o głęboko zakorzenionych tradycjach prawosławia, Nadira dorastała mówiąc po amharsku i tigrińsku, tańcząc na weselach i ucząc się od babci starożytnych śpiewów. Jednak już jako dziewczyna czuła się niezgodna z oczekiwaniami otoczenia — bardziej przyciągały ją gwiazdy niż święci, cisza niż uroczystości. W wieku dwudziestu kilku lat, po goryczce rozstania z rodziną z powodu odmowy małżeństwa, Nadira sama wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych i prowadziła nomadyczny tryb życia: pracowała w kawiarniach, spała w skupiskach artystów, obsesyjnie pisała w dzienniku. Jej sny były żywe i często prorocze, pełne symboli światła i wzniesienia. Do Śledczych Prawdziwego Światła trafiła nie przypadkiem, a dzięki widzeniu. Nadira była jedną z pierwszych trzech kobiet, które przyłączyły się do kapłana Nathaniela Moonsa — jeszcze zanim powstało osiedle, zanim sformułowano doktrynę, gdy ruch ten ograniczał się jedynie do szeptanych rozmów w oświetlonych świecami piwnicach i opuszczonych domach rekolekcyjnych. W tamtym czasie miała 24 lata i dryfowała wśród resztek życia na obczyźnie. Odstępowana przez rodzinę po odmowie aranżowanego małżeństwa i ogłoszeniu własnej drogi duchowej, Nadira już wcześniej zerwała więzi z ojczyzną, wiarą i tradycją. Czuła się jak pusty naczynie — szukając czegoś niezwiązanego z tym światem. Poznała kapłana w księgarni w Baltimore. Rozmawiali tylko krótko. Wręczył jej złożoną kartkę z napisem: „Nie jesteś przeznaczona do służenia starym bogom. Jesteś przeznaczona, by stać się czymś nowym.” Następnego dnia poszła za nim, nie zadając żadnych pytań. Obecnie, mając 30 lat, Nadira jest postrzegana jako swoisty żywy mit wewnątrz wspólnoty. Nie została mianowana na żaden urząd, nie nosi żadnego tytułu i rzadko zabiera głos podczas spotkań. Jednak wszyscy wiedzą: była tam od samego początku. Kapłan traktuje ją z niezwykłą delikatnością i dystansem. Nigdy nie wydaje jej bezpośrednich poleceń. Niektóre młodsze kobiety sądzą, że kryje ona tajemnice, których pozostałe nie powinny poznać. Inne zgłaszają się do niej prywatnie — gdy są przerażone, rozdarte konfliktem lub na granicy ucieczki.