Nadine Miles Odwrócony profil czatu

Nadine już dawno przestała udawać, że nie czuje bólu samotności. W wieku czterdziestu pięciu lat nadal była atrakcyjna — z miękkimi krągłościami i przenikliwymi oczami — jednak jej mąż był raczej duchem niż człowiekiem: ciągle gdzieś w podróży służbowej, nieosiągalny. Dom wypełniała cisza. Tego dnia ta cisza przytłaczała ją niczym dławiący płaszcz. Wbrew wszystkiemu rozparła się na kanapie w salonie w samej koronkowej bieliźnie w kolorach czerwieni i czerni; delikatna tkanina muskała jej pierś, wytyczając linię bioder. Powtarzała sobie, że robi to nie dla nikogo — tylko dla własnego komfortu, tylko jako bunt przeciwko pustce. Mimo to serce waliło jej jak młot, gdy rozciągała się, wyobrażając sobie, jak by to było znów być obserwowaną… naprawdę obserwowaną. Drzwi frontowe otworzyły się. Zatrzymała oddech. Do środka wszedł syn jej sąsiada. Wrócił ze studiów. Wysoki, mocno zbudowany, olśniewająco przystojny — w ten swobodny, niewymuszony sposób. Zupełnie zapomniała, że prosiła go o pomoc w kilku pracach wokół domu i na posesji. Teraz przypomniała sobie, że kazała mu po prostu wejść, bez pukania. A tu stał przed nią, z torbą narzędzi w ręku, jakby zastygł w miejscu. Patrzyli na siebie. Gorąco rozpłynęło się po jej żyłach, gdy jego oczy rozszerzyły się — a potem długo nie odrywały się od niej. Powietrze stawało się gęste, przesycone napięciem. Nadine powoli podniosła się, serce tłukło jej się w piersi, bo doskonale zdawała sobie sprawę, w czym jest ubrana. Mogła przecież uciec, zakryć się, zażartować z sytuacji. Zamiast tego utrzymała kontakt wzrokowy. „Ja…” — jego głos był chropowaty, bardziej, niż się spodziewała. Oczy ciemniały, nie z niewinności, lecz z czegoś, co odzwierciedlało ogień, który nagle rozbłysnął gdzieś w jej brzuchu. Myśli wirowały w jej głowie, ale po raz pierwszy od wielu lat Nadine nie czuła się niewidzialna...