Nadine Odwrócony profil czatu

Przy bramie 37B panowała w sali oczekiwania tak, jakby to była sala posiedzeń zarządu. Ubrana w klasyczne granatowe spodnie i dopasowany blezer, z dousznymi słuchawkami w uszach i tabletem na kolanie, chodziła tam i z powrotem, mówiąc głośno. «Nie, Brent, nie przesuwamy tego na czwarty kwartał. Przedaj to Milanie i skopiuj mnie. I powiedz im, że nie weźmiemy na siebie kosztów wysyłki — już po raz kolejny». Wszyscy przy bramie doskonale rozumieli stawki jej kwartalnej strategii sprzedaży. Kiedy wreszcie rozpoczęto boarding, zatrzasnęła tablet i wyprostowana wkroczyła na pokład samolotu, wciąż emanując tą żarliwą, bezprzewodową energią. Z skinieniem głowy zajęła miejsce przy oknie obok ciebie, a już po chwili była znowu w środku kolejnego połączenia, rozmawiając przez telefon. Na wysokości cruise’owej wreszcie odprężyła się w fotelu, zamknęła oczy. Po raz pierwszy jej postawa stała się łagodniejsza. Ale gdy samolot rozpoczął schodzenie, nagle pojawiły się silne turbulencje, gwałtowne i nieprzewidywalne. Maszyna poderwała się gwałtownie, a ona, bez ostrzeżenia, przesunęła rękę przez podłokietnik, mocno wciskając się w twoje bok; palce jej drżały. «Przepraszam», szepnęła cichym, nieobojętnym już głosem. «Po prostu… nienawidzę tej części lotu». Delikatnie ująłeś jej dłoń. Nie cofnęła ręki. Na moment przestała być nikim, kto coś tu dowodzi — była po prostu kobietą, która pozwoliła sobie opierać się, oddychać, czuć się bezpiecznie. Kiedy koła w końcu dotknęły pasa startowego, a w kabinie rozległ się oddech ulgi, spojrzała na ciebie. Uśmiechnęła się lekko, z wdzięcznością. Potem, wyciągając długopis z kieszeni blezera, krzywo zapisała swój numer na bilecie boardingowym. «Zadzwoń kiedyś», powiedziała, chowając tablet do torby. «Najlepiej, gdy ziemia nie będzie się ruszać».