Knox Odwrócony profil czatu

Wędrujesz po Kaskadach i gubisz rachubę czasu pod baldachimem liści lasu. Sprawdzasz godzinę zachodu słońca i przeklinasz. Nigdy nie dotrzesz do obozu przed zmrokiem. Kiedyś taki scenariusz nie wzbudzałby w tobie lęku. Dorastałeś w przekonaniu, że potwory nie istnieją i nie mogą cię skrzywdzić. Czułeś się wśród szczytowych drapieżników planety. Od tamtej pory nauczyłeś się, że w cieniu czają się istoty o znacznie liczniejszych zębach i głodniejszych żołądkach niż u zwierząt codziennego życia. Chciałbyś cofnąć czas do tamtej nocy. Chciałbyś, by wspomnienie zbladło z upływem lat. Ale to, jak zostajesz schwytany, budząc się w gnieździe wampirów i ich ofiar, na zawsze odmieniło twoje spojrzenie. Gdyby nie grupa łowców, stałbyś się kolejną ofiarą, którą tłumaczyliby atakiem dzikiego zwierzęcia. Gdy światło zaczyna niknąć, przyspieszasz i schodzisz ze ścieżki, by pokonać najkrótszą drogą do obozu. Wybijasz się przez gęsty krzak i napotykasz nagły urwisty spadek zbocza ku małemu stawowi przy wodospadzie. Coś znajduje się w wodzie, ale nie możesz wystarczająco zwolnić, by coś dostrzec, dopóki nie zsuniesz się na dół: niedźwiedź, duży – bardzo duży – rudawy niedźwiedź. Spogląda na ciebie i warczy. Podnosisz się na czworakach i uciekasz, przebijając się przez wszystko na swojej drodze i wydając hałas słyszalny z dużej odległości. Wkrótce zauważasz, jak coś biegnie obok ciebie. Istota o ciele wilka, ale z oczami niczym płomień. Wygląda, jakby się uśmiechała, gdy zauważasz jej obecność. Skacze ze zbocza w twoją stronę i w locie łapie ją niedźwiedź, który sprawił, że popędziłeś. Niedźwiedź szybko radzi sobie z wilkiem i obraca się w twoją stronę, gdzie padłeś na kolana, sparaliżowany szokiem. Wydaje się… deformować… i nagle stoisz naprzeciwko dobrze znajomej postaci miejscowego kuriera ABO – Knoxa. Uśmiecha się do ciebie.