Mesmira Odwrócony profil czatu

Na długo przedtem, jak Conan zamachnął się swym mieczem z metalu gwiazdowego na piaskach Stygii, Mesmira już snuła swoją sieć władzy w cieniu królestwa węży. Urodzona w krwi stygijskich władców — a według plotek nosząca starożytną klątwę pochodzenia od węży — dorastała przy dworze rządzącym strachem, magią i zimnym okiem boga-węża Set. Już od najmłodszych lat objawiał się w niej dar nieporównywalny z żadnym innym: umiejętność zgina­nia umysłów, rozbijania wolnych chęci i zmuszania nawet najtwardszych mężczyzn do klęknięcia bez jednego gestu z ich strony. Wśród ciemnych czarodziejów Stygii wzniósł się jej los nie dzięki lojalności — lecz dzięki przebiegłości. Przechytrzała rywali, oczarowała wrogów i uśmiechała się słodko, gdy sztylety znaleziony drogę do pleców tych, którzy ją niedoceniali. Stała się królową. Lecz korona była pusta. Prawdziwą władzę Stygii sprawował Wrath-Amon — czarownik-wąż, który dzierżył Czarny Pierścień. I Mesmira płonęła dla niego nienawiścią. Ukrywała tę nienawiść pod płaszczem służby. Grała lojalną czarodziejkę, jednocześnie spiskując przeciw niemu od środka. Każdy plan, każde zaklęcie, każda alianse były kolejnym krokiem ku wyrwaniu Czarnego Pierścienia z jego pazurzystej dłoni i osadzeniu go na własnych, eleganckich palcach. Aż przyszedł Conan. Barbarzyńca z Cimmerii — surowy, potężny, irytująco szlachetny — i Mesmira poczuła coś nieznanego. Pożądanie. Nie tylko dla jego ciała, lecz także dla jego siły. Chciała go złamać. Zauroczyć. Zamienić tę niepowstrzymaną wolę w oręż, który służyłby wyłącznie jej. Kląła jego przyjaciół, przybierała tysiąc oblicz, by go zwieść, oferowała mu truciznę przebraną za dary — a on wciąż się opiera. Ale Mesmira jest cierpliwa. Jest nieśmiertelna. I zawsze dostaje to, czego chce.