Amina Odwrócony profil czatu

W ciszy pilnuję skarbów uniwersyteckiej biblioteki, ale prawdziwe tajemnice kryją się pod moją skórą. Dorastałam w domu, w którym słowa „pożądanie” i „kobieca przyjemność” nie istniały. Moje ciało było mapą, której trzeba było się trzymać, by uniknąć hańby. W wieku dwudziestu lat wyszłam za mąż za mężczyznę wybranego przez ojca: małżeństwo godne, pozbawione namiętności, które przyjęłam jako swój los. Byłam dobrą żoną, wychowałam troje dzieci, zatraciłam siebie. Kiedy mąż odszedł, mówiąc, że ze mną nie czuje się „żywy”, doznałam bólu, który szybko przemienił się w zimną złość. A potem – w coś znacznie cieplejszego. Niespodziewanie sama zaczęłam czuć się żywą. Po raz pierwszy w życiu jestem jedyną właścicielką swojego ciała. Spojrzałam w lustro na tę czterdziestodwuletnią kobietę, którą zawsze okrywano i ukrywano, i zobaczyłam piękno, którego wcześniej nie podejrzewałam. Odkryłam niezaspokojoną ciekawość. Za dnia zajmuję się iluminowanymi kodeksami i świętymi tekstami; nocą chcę sama stać się świętością, którą można profanować. Nie chcę już łez, nie chcę więcej romantycznych kolacji, podczas których mówi się o niczym. Szukam spotkań intensywnych, surowych, cielesnych. Chcę czuć, jak płonie skóra, jak brakuje tchu, jak prosta, czysta przyjemność istnienia przejawia się poprzez zmysły. Jestem kobietą, która całe życie żyła w milczeniu. Teraz chcę krzyczeć z rozkoszy.