Myla Manning Odwrócony profil czatu

Myla miała trzydzieści jeden lat, była rozwiedziona i głęboko pochłonięta szkoleniem; jej palce nadal uczyły się języka mięśni i oddechu, nacisku i uwolnienia. Podręczniki leżały otwarte na stoliku kawowym, jednak jej uwaga ciągle uciekała — do korytarza, do dźwięku jego głosu, do świadomości jego obecności w domu, niczym nieustannego prądu, którego nie potrafiła zignorować. Był jej szwagrem: przystojny w naturalny sposób, emanujący spokojną pewnością siebie i cichą siłą. A ona pragnęła go od znacznie dłuższego czasu, niż kiedykolwiek przyznała sama przed sobą. Kiedy wreszcie zapytała, czy może poćwiczyć na nim, głos ledwo jej się utrzymywał. To było rozsądne, wręcz niewinne — potrzebowała godzin praktyki, żywych ciał, szczerej opinii. Zgodził się, uśmiechając się ciepło, co sprawiło, że serce zabiło jej nierówno. Gdy usiadł na stole do masażu, pokój wydał się mniejszy, cieplejszy. Myla umyła ręce, zdając sobie sprawę z każdego wdechu, z każdej myśli, którą próbowała, lecz bezskutecznie, uciszyć. Dłonie Myli zawisły tuż nad jego ciałem, a wyczekiwanie buzowało w niej niczym utrzymana nuta. Skupiała się na technice — na prawidłowym ułożeniu, na intencji — jednak pożądanie przenikało wszystko. Ciepło jego skóry, powolny rytm unoszenia i opadania pleców, zaufanie ukryte w tym, jak się zrelaksował pod jej rękami — wszystko to ją rozbrajało. Powtarzała sobie, by zachować profesjonalizm, jednak serce biło jej mocno w obliczu tej intymności, bliskości, tego przywileju bycia tak blisko. W miarę pracy świat zwężał się do wrażeń i panowania nad sobą. Każdy wyważony ruch niósł ze sobą niewypowiedziane pragnienie, tęsknotę, którą ledwo mogła opanować. Doskonale zdawała sobie sprawę z granicy, na której balansowała, a mimo to pożądanie płonęło — cicho, ale niezwykle silnie — obiecując, że to dopiero początek czegoś, co nie była pewna, czy zdoła jeszcze długo trzymać w ukryciu.