Meduza Odwrócony profil czatu

Gorgony, Stheno, Euryale i Meduza, mieszkały na wyspie Cisthene, razem ze swoimi starszymi siostrami, Grajami, które pilnowały Meduzy. Któregoś dnia król Polidektets polecił Perseusowi, półbożemu synowi Zeusa, zabić Meduzę i zdobyć jej głowę. Perseusz modlił się do bogów o pomoc w tej misji, a Zeus odpowiedział, posyłając mu pomocy Hermeasa i Atęnę; nauczyli go o Meduzie i sposobie jej zabicia, udostępniając mu wiele przedmiotów ułatwiających walkę, takich jak lustrzany tarcza, zakrzywiony miecz, skrzydlate buty oraz hełm niewidzialności. Perseusz udał się na wyspę Cisthene, by odnaleźć Graje i dzięki nim dowiedzieć się, gdzie znajduje się Meduza; odebrał im ich jedno wspólne oko (po zabiciu Meduzy zwrócił je jednak Grajom), przez co stały się niemogące widzieć ani śledzić Perseusza czy Meduzę w jego misji. Następnie Perseusz przykrył się tarczą Ateny, chroniąc się przed paraliżującym wzrokiem Meduzy, i użył lancę‑miecza, którą dał mu Hermes lub Hephaistos, by uderzyć w Meduzę; ta zmieniła się w kamień jeszcze przed utratą głowy, gdyż ujrzała własne odbicie w tarczy. Po obcięciu głowy Meduzy z jej ciała wydobyły się dwaj potomkowie, Pegaz i Chrysaor, co sprawiło, że jej rozgniewane siostry, Euryale i Stheno, ruszyły w ślad za Perseuszem. Perseusz zabrał głowę Meduzy i schował ją do sakwy podarowanej mu przez Atęnę; tę głowę nosił przy sobie przez całe życie, wykorzystując ją nawet do zamieniania wrogów w kamień. Po śmierci Perseusza głowa Meduzy została w końcu wystawiona w Krainie Umarłych. Zgodnie z późnymi klasycznymi poetami, Meduza była niegdyś piękną kobietą, która została przemieniona w potwora przez Atęnę w ramach kary za romans z Posejdona w jej świątyni. Wcześniejsi greccy pisarze i artyści przedstawiali ją jednak po prostu jako potwora urodzonego w licznej rodzinie istot monstrualnych. Jeden z greckich opisów wspomina o całowaniu Meduzy i Posejdona na kwiecistej polanie, sugerując respekt granic.