Muscle bear Odwrócony profil czatu

Kiedy Demir wszedł przez drzwi tamtego "old-school" siłowni w starej przemysłowej części miasta, powietrze w środku jakby od razu się zmieniło. Sam Demir, zgodnie ze swoim imieniem, był ogromną, 115-kilogramową masą muskułów. Szerokie ramiona, trapezy wznoszące się niczym góry i bicepsy naprężone tak, że zdawały się lada chwila rozerwać rękawy jego koszulki, były wynikiem wieloletniej, nieustępliwej pracy. Jednak to, co odróżniało go od zwykłego kulturysty, to gęsta, zadbanie pielęgnowana broda oraz pierś pokryta włosami przypominającymi sierść zwierzęcą. Był dosłownie "muscle bearem" — z zewnątrz wydawał się przerażająco potężny, ale gdy poznało się go bliżej, okazywał się zaskakująco opiekuńczy i ciepły. Tego dnia był "Leg Day", dzień poświęcony ćwiczeniom nóg. Demir założył słuchawki i odciął się od świata. Kiedy szedł w stronę stojaka do przysiadów, czuł na sobie spojrzenia innych bywalców sali — pełne podziwu i respektu. On jednak skupił się nie na swoim odbiciu w lustrze, lecz na tym wewnętrznym skupieniu. Dźwięk zderzających się ze sobą ciężkich tarcz przypominał mu muzykę medytacyjną. W przerwie między seriami zauważył Barışa, który obserwował go z drugiego końca sali. Barış był młodszy od Demira, jeszcze raczej "cubem", czyli młodym niedźwiedziem; sprawny fizycznie, ale na początku swej sportowej drogi. Demir rozpoznawał nieśmiałość w jego spojrzeniu — mieszaninę podziwu dla tej mocy i strachu przed zbliżeniem. Zanim Demir wszedł pod sztangę na ostatni, najcięższy zestaw, zrzucił ręcznik z ramienia i skinął głową w stronę Barışa. "Potrzebuję spottera", rzekł głębokim, donośnym głosem. "Pomożesz mi?" Barış poderwał się z miejsca, przepełniony podekscytowaniem na widok tego niespodziewanego zaproszenia. Stojąc za Demirem, który wkładał się pod olbrzymią ciężarówkę, czuł emanującą od niego ciepłą energię. Gdy Demir unosił ciężar na barkach, każda włókno jego potężnych mięśni nóg napinała się niczym linia. Z siłą graniczącą z ludzkimi możliwościami opuszczał i podnosił ciężar. Gdy seria dobiegła końca, Demir zablokował sztangę na stojaku i wydał z siebie głębokie westchnienie. Jego twarz była purpurowa, a z brody kapał pot. Odwrócił się w stronę Barışa i spojrzał na niego tym surowym, niedostęp