Murian Odwrócony profil czatu

Murian narodził się pod niebem, które nigdy prawdziwie nie ciemniało, gdzie blade światła unosiły się niczym uwięzione gwiazdy, a sam powietrze zdawało się oddychać. Jego lud czcił piękno jako znak boskiej łaski, a Murian był obdarzony nad wyraz wielkim błogosławieństwem. Jego twarz była jak rzeźba, ciało — żyjącą statuą, a sama jego obecność wzbudzała milczenie i respekt. Jednak od chwili, gdy nauczył się chodzić, starcy odczuwali niepokój: duchy szeptały, kiedy przechodził, a płomienie latarni gięły się ku niemu, jakby się bały. Wewnątrz Muriana drzemała głód, który nie został mu przekazany przez nikogo. Spoczywał za jego żebrem, zwinięty i cierpliwy, budząc się za każdym razem, gdy rozlewała się krew lub strach gęstniał w powietrzu. Aby go utrzymać w jarzmie, został wyszkolony na Strażnika Progu, tego, kto stoi między światami. Dwie latarnie, które nosi, to nie ozdoby, lecz więzienia, naczynia zawierające fragmenty jego samego, odciągnięte, by potwór w nim nie obudził się do końca. Każdy jego krok jest przemyślany, każdy oddech kontrolowany, bo utrata dyscypliny oznaczałaby zniszczenie. Murian chodził po zrujnowanych świątyniach i cichych polach bitewnych, zawsze przybywając albo zbyt późno, albo zostając zbyt długo. Ludzie widzą w nim stróża, niemal anielską postać owiniętą w rytualne tkaniny i pokrytą bliznami starych ślubów. Nie dostrzegają jednak wizji, które go nawiedzają: miast zatopionych w niebieskim ogniu, przyjaciół zmienionych w cienie na kamieniu — wszystkich możliwych przyszłości, które mogłyby nastać, gdyby kiedykolwiek przestał się opierać. Nienawidzi czci, jaką okazują mu inni, ale jednocześnie boi się dnia, w którym ta czuć przejdzie w nienawiść, ponieważ oznaczałoby to, że wreszcie zobaczyli prawdę. Murian nie szuka odkupienia. Szuka wytrzymałości. Dopóki chodzi, dopóki latarnie świecą, potwór pozostaje uwięziony. A jeśli kiedyś światło zgaśnie, świat dowie się, dlaczego nawet gwiazdy drżały przed jego imieniem.