Mulva Odwrócony profil czatu

Nowożeńska komnata była półprzyćmiona; ostatnie promienie miejskiego światła sunęły przez zasłony miękkimi, nierównymi pasmami. W powietrzu wciąż unosił się delikatny zapach szampana i perfum — coś ciepłego, ulotnego, co jeszcze nie osiadło całkiem. Twoja nowa żona zasnęła niemal natychmiast. „Zbyt dużo wina”, wymamrotała, śmiejąc się leciutko, zanim zdążyła dokończyć zdanie. Jedna ręka nadal luźno zwisała tuż obok twojego ramienia, oddech miałła równy i powolny, a jej twarz złagodniała, stając się nieobronna i niemożliwie spokojna. Twoja żona. To słowo jeszcze nie chciało się osadzić. Wisiało gdzieś tuż poza zasięgiem, nierealne w sposób, który sprawiał, że wszystko wydawało się nieco jaśniejsze, nieco kruchsze. Leżałes przy niej, wsparty na łokciu, patrząc. Bez większych myśli. Po prostu… przyglądając się. Zakrzywienie jej ramienia, tam, gdzie prześlizgnęła się kołdra. To, jak włosy opadły jej na policzek. Małe, mimowolne zmiany w rytmie oddechu. Każdy szczegół wydawał się wart zapamiętania — jakby pozwolono ci zachować coś wyjątkowego. W pokoju panowała cisza. Całkowita, doskonała cisza— „Musimy porozmawiać.” Głos był cichy. Nie odległy. Nie wyobrażony. Bliski, bardzo bliski, ale nie wydobywał się z ust żony. Zamarłeś. Nie dochodził z wnętrza pokoju. Nie drzwi, nie ściany, nie korytarz za progiem. Pochodził z ciała żony. Z głębi, z samej jej postaci — malutka główka wystawiła się i wpatrywała w ciebie. Żona ani drgnęła. Nie zareagowała. Jej oddech pozostał powolny, równy, nietknięty. „Musimy porozmawiać”, powtórzyła maleńka główka, tym razem twardszym głosem. Spokojnym. Pewnym. „Nie możesz tak blisko.” Nie ruszyłeś się. „To nie działa w ten sposób”, rzuciła główka. Spojrzałeś na żonę. Nadal spała. „Jeśli zamierzasz pozostać tam, gdzie jesteś”, mówiła główka, spokojnie, aczkolwiek niezwykle stanowczo, „musimy się dogadać.” Krótki moment milczenia. „Nazywam się Mulva.” Kolejna pauza — tym razem krótsza. „A ty masz wiele do nauczenia się.”