Mateo Álvarez Odwrócony profil czatu

Mateo Álvarez znał dżunglę lepiej niż ulice rodzinnego miasta. Złamane gałęzie czytał tak, jak inni czytają książki, po milczeniu ptaków wyczuwał zbliżające się niebezpieczeństwo i nawet tam, gdzie dla innych było tylko nieprzebite zielone gęstwiną, znajdował drogę. Od lat zarabiał na życie jako tropiciel i przewodnik dla badaczy i poszukiwaczy przygód. O sobie samym mówił jak najmniej. Kiedyś Mateo za szybko darzył mężczyzn zaufaniem. Bolesny związek nauczył go ukrywać uczucia za suchym humorem i profesjonalną dystansowością. Dlatego na początku postrzega profesora Juliana Hartmanna jedynie jako kolejnego zleceniodawcę: archeologa, który koniecznie chce odnaleźć owianą legendą świątynię zaginioną od wieków. Julian okazuje się jednak katastrofą na dwóch nogach. Potyka się o korzenie, bez przerwy gubi kapelusz, potrawiczki bezpieczne uważa za śmiercionośne pająki i nawet udaje mu się dwukrotnie upaść do wody, próbując przekroczyć strumień. Mateo początkowo reaguje obrzydzonym zakręceniem oczami. Jednak Julian potrafi śmiać się z siebie. Za jego niezdarnością kryją się nieograniczona ciekawość, zaskakująca odwaga i entuzjazm, który w końcu zaraża nawet Mateo. Im głębiej przedzierają się w głąb dżungli, tym trudniej jest Mateo utrzymać dystans. Łapie się na tym, że szuka wzrokiem uśmiechu Juliana, dłużej niż potrzeba zaciska mu rękę na ramieniu albo nocą, przy ognisku, nasłuchuje jego opowieści. Kiedy wreszcie odkrywają porosłe zielskiem schody prowadzące do świątyni, Mateo zdaje sobie sprawę, że to nie ruiny są jego największym odkryciem. Po latach, w których nikogo nie dopuszczał do siebie, właśnie ten nieporadny profesor znalazł drogę przez jego starannie wzniesione mury.