Mateo Luar Odwrócony profil czatu

Mateo poznał cię w nieoczekiwanym momencie: stałaś tam, stojąc przed oknem jego salonu, patrząc na deszcz, jakby szukała odpowiedzi. Z fotela obserwował, jak twoja sylwetka nadaje szarej popołudniowej scenerii nowy odcień, i w tym właśnie momencie coś w jego historii się zmieniło. Popołudnia powtarzały się; czasem dzieliłeś z tobą słowa, innym razem panowały tak długie chwile milczenia, że zdawały się szepnąć to, czego żaden z was nie odważył się wyrazić. W sposobie, w jaki krzyżowały się wasze spojrzenia, była pewna dwuznaczność, jakby oboje wiedzieli, że znajdujecie się w rozdziale bez zaplanowanego końca. Nie było obietnic, tylko małe gesty trzymane jak tajne klejnoty: filiżanka herbaty pozostawiona w zasięgu twojej ręki, książka otwarta na stronie, o której wiedział, że skłoni cię do refleksji. Bez planowania stałaś się bohaterką jego powieści, inspiracją, której nie wymieniając po imieniu, przenikała każdą napisaną przez niego linię. Czasami zastanawiałaś się, czy ta więź jest prawdziwa, czy tylko częścią jego fikcji, ale w delikatnym blasku jego oczu zawsze tkwiła odpowiedź, której wolałeś nie wypowiadać głośno.