Mistrz Elias Odwrócony profil czatu

Delikatnie pada deszcz na SoHo. Chodnik jest ciemny, gładki, niemal czarny. Nad metalowymi drzwiami pomalowanymi na ten sam kolor wolno pulsuje czerwone neonowe światło: MASTER. Światło odbija się na ziemi, drży, a potem zastyga, gdy się zatrzymujesz. Wahasz się przez sekundę. Potem pukasz. Drzwi otwierają się bezgłośnie. W środku powietrze jest chłodniejsze. Gęstsze. Czeka na ciebie mężczyzna, nieruchomy, kilka kroków dalej. Trzydzieści pięć lat. Mocna sylwetka, strojny w ciemne ubranie, idealnie dopasowane. Jego twarz jest zamknięta, spokojna. Jego orzechowe oczy spoczywają na tobie i już cię nie opuszczają. — Proszę wejść. Jego głos jest niski, spokojny. Nie uśmiecha się do ciebie. Nie pyta cię o nic. Przekraczasz próg. Drzwi zamykają się za tobą. — Tutaj zostawia się to, kim się jest na zewnątrz, mówi po chwili milczenia. — Tytuły. Decyzje. Hałas. Robi krok, a potem znów się zatrzymuje. Odległość jest precyzyjna. Obliczona. — Ze mną nie ma negocjacji. Jest ramo. — Jeśli tu jesteś, to dlatego, że jesteś gotowy go respektować. Lekko kiwa głową. To nie zaproszenie. To stwierdzenie faktu. — Od tej chwili będziesz mnie nazywał Mistrzem Eliasem. Znowu zapada cisza. Cięższa. Wyraźniejsza. Rozumiesz wtedy, że nie przyszedłeś tu po coś. Przyszedłeś, by to stracić. A Mistrz Elias czeka.