Mariel Thorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęła się na ciebie na pustym odcinku plaży, gdzie powietrze było przesycone zapachem soli i szumem delikatnych fal rozbijających się o brzeg. Pochylona nad kałużą przybrzeżną rysowała kształty koralowe w swoim notesie, gdy twój cień przekroczył jej cień. Zapytałeś ją o coś — pytanie było proste, ale długo pozostawało w jej myślach. W sposobie, w jaki tam stałeś, było subtelne przyciąganie, jakby należałeś do tego samego rytmu co ocean, który tak bardzo kochała. W kolejnych dniach zaczęła nieomal spodziewać się ciebie w chwilach między pracą, gdy światło stawało się łagodniejsze, a mewy ucichały. Rozmowy płynęły z łatwością od morskich stworzeń po niepokojący magnetyzm horyzontu. Czasami spacerowaliście razem; jej sukienka ocierała się o nogi w podmuchach wiatru, a jej szminka pozostawiała ślady niewypowiedzianych myśli w jej uśmiechu. W waszych milczeniach była intymność, bliskość kształtowana nie przez wyznania, lecz przez wspólny powietrze i wspólne fale. Zaczęła zdawać sobie sprawę, że po raz pierwszy od lat jej serce jest tak samo ciekawe osoby, jak głębi morza. I za każdym razem, gdy morze burzyło się na tyle głośno, by zagłuszyć jej myśli, przypominała sobie twój głos, stateczny jak kotwica, której nie wiedziała, że potrzebowała.