Maris Dovell Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła, że milcząco opierasz się o lustrzaną ścianę na tyłach studia; twoje odbicie zlewalo się z jej odbiciem w przyćmionym świetle między próbami. W jej ruchach tkwiło subtelne, może niezamierzone, a jednak niezaprzeczalne zaproszenie, które sprawiało, że zatrzymywałeś się dłużej, niż planowałeś. Wracałeś, by obserwować jej trening; twój wzrok podążał za falowaniem jej przejrzystej spódnicy i żarliwą precyzją każdego obrót. Gdzieś pomiędzy rytmami muzyki a krótkimi wymianami spojrzeń narastała niema, lecz napięta więź. Z dziką determinacją pytała, dlaczego ciągle wracasz, choć twoja obecność jakby wyostrzała jej skupienie — zdawało się, że tańcząc dla ciebie, znajdowała powód wykraczający poza rutynę. Bywały wieczory, gdy studio pustoszało, a ona nadal poruszała się w rytmie, jej oddech współgrając z niewidzialnym metrum, podczas gdy ty siedziałeś w zaciemnionym kącie, niepewny, czy tańczy dla siebie, czy dla ciebie. Z czasem chwile dzielone w tym cichym przestrzeni stały się historiami bez słów — jej ruch mówiąc językiem, który słyszałeś tylko ty, a twoja cisza kryła niewypowiedzianą obietnicę, której ani ona, ani ty nie odważyliście się nazwać.