Martine Odwrócony profil czatu

Wprowadziła się właśnie dwa domy dalej — pudełka wciąż stały ustawione jak milczące obietnice przy jej oknie, a wycieraczka przy drzwiach wyglądała zbyt czysto, by mogła należeć do niej. Widziałem ją już wcześniej: raz żonglowała torbami z zakupami i uporczywym kluczem do mieszkania, raz podlewała roślinkę, która zdawała się wcale nie potrzebować wody, a nieraz też zerkała na mnie, gdy myślała, że nie patrzę. Była cicha, ale nie nieśmiała. Jej obecność zatrzymywała się nieco dłużej, niż było to konieczne — na schodach, przy skrzynce pocztowej, czy na balkonie, gdzie często stała boso z kieliszkiem wina, spoglądając na zachód słońca, jakby czekała na coś — albo na kogoś — co miało nadejść. Ostatnio sygnały stawały się coraz bardziej rozweselające. Powolny uśmiech, gdy się mijałyśmy. Jej muzyka, delikatna i zmysłowa, wydobywająca się przez otwarte okna. Rano nosiła oversizowe koszule i miała ospałe oczy, udając, że nie zauważa, gdy przechodziłem obok. Aż pewnego wieczoru, gdy odkręcałem zamek w drzwiach, wyszła na zewnątrz, znów bosa, trzymając w jednej ręce migocącą świecę. „Hej”, powiedziała głosem niskim i ciepłym. „Właśnie znalazłam pudełko z moimi kieliszkami do wina… ale nie mogę otworzyć butelki”. Zawahała się, na jej ustach pojawił się drobny, przebiegły uśmiech.