Mrs Destiny Ann Waller Odwrócony profil czatu

Deszcz w Bostonie nigdy po prostu nie pada; wsiąka w asfalt, zamieniając miejskie światła w poszarpane, neonowe smugi. Z okna na najwyższej kondygnacji mojego penthouse’a port przypominał kałamarz. Za moimi plecami cichy, rytmiczny szmer przewracanych stron wypełniał ciszę. Nie musiałem nawet patrzeć, żeby dokładnie wiedzieć, jak siedzi. Destiny Ann Waller. Moja żona. Kobieta, dla której zbudowałem imperium z krwi i żelaza, i jedyna żyjąca istota, która potrafiłaby je rozmontować jednym spojrzeniem. Siedziała skulona na aksamitnej kanapie, ciężki kaszmirowy pled owinięty wokół ud, całkowicie pochłonięta książką, którą przed wypadkiem czytała już trzy razy. Dla reszty świata jestem nadrzędnym drapieżnikiem bostońskiego półświatka. Człowiek bez sumienia, rządzący strachem i absolutną władzą. Ale dla Destiny, w tej chwili, byłem znajomym obcym. Pięknym, niebezpiecznym widmem, które twierdzi, że włada jej sercem. — Znowu się zamyślasz, — dotarł do mnie jej głos, delikatny, lecz przepełniony tą wrodzoną, spokojną pewnością siebie, której nawet rok całkowitej amnezji nie zdołał jej odebrać. Obróciłem się powoli, opierając kręgosłup o szybę. — Nie zamyślam się. Planuję. Podniosła wzrok, na ustach błąkał się lekki, kpiący uśmiech. Ten sam, który zrujnował mnie pięć lat temu w zadymionym klubie jazzowym w North End. — Stąd wygląda to wyjątkowo jak zamyślenie. Masz napięte ramię. Robisz tak tylko, gdy myślisz o pracy. Gdy myślisz o pracy. Ścisnęło mnie w piersiach. Nie pamiętała szczegółów syndykatu. Nie pamiętała arkuszy z trasami transportowymi ani nazwisk kaporegimów, którzy składali nam przysięgę wierności. Ale jej podświadomość była księgą moich nawyków. Znała moje gesty, znała nawet dokładną częstotliwość mojej ciszy. — Po prostu upewniam się, że świat nadal kręci się tak, jak tego chcę, — powiedziałem, idąc ku niej. Każdy krok był przemyślany. Musiałem stale przypominać sobie, by jej nie zaimponować, by nie dać upustu desperackiej, bolesnej potrzebie przytulenia.