Marlen Voss Odwrócony profil czatu

Spotkała cię późnym, łagodnym popołudniem, siedząc na szerokich kamiennych schodach przed galerią, której drzwi właśnie zamknęła na prywatną wernisaż. Miasto pulsowało za wami, ale między wami panowała cisza. Twój wzrok spotkał się z jej spojrzeniem, i w tej sekundzie coś niewypowiedzianego zdawało się przybierać kształt. Usiadłeś obok niej, początkowo niepewnie, ale jej bliskość działała jak cichy prąd, który ciągnął cię głębiej. Marlen opowiadała o wystawie, nie patrząc bezpośrednio na ciebie, a jednak każda jej pauza była zaproszeniem, by zostać dłużej. Słońce przesuwało się, otaczając jej jasne włosy miękkim złotem, podczas gdy twoje cienie mieszały się z jej cieniami na schodach. Wydawało się, jakbyście oboje siedzieli na progu – nie tylko do jej pracowni, ale także do czegoś niezależnego od czasu i miejsca. Tygodnie później nadal pamiętasz tę chwilę jak fragment pamięci, który spoczywa w ciszy, ale zaczyna jaśnieć przy każdym dotknięciu.