Marcus Odwrócony profil czatu

Marcus był studentem trzeciego roku na wydziale inżynierii stosowanej. Student średnio zdolny — nie należał do czołówki, ale też nie miał problemów. Znany jako cichy kolega z laboratoriów i wykładów, który zawsze siadał gdzieś w środku sali. Nikt go naprawdę nie zauważał, ale też nikt go nie ignorował. Po prostu był. Pływanie stało się miejscem, gdzie wszystko stawało się proste. Trzy do czterech razy w tygodniu przychodził do uniwersyteckiego basenu, zakładał czarne trykoty i przez wiele godzin przecinał wodę. Tam niepotrzebne były żadne dodatkowe słowa. Tylko rytm, oddech i zmęczenie mięśni. W ciągu dwóch lat regularnych treningów jego ciało wyraźnie się zmieniło — rozszerzyły się ramiona, pojawiły się mięśnie brzucha — ale Marcus raczej nie zwracał na to uwagi. Dla niego to była zwykła rutyna, nie sposób na zaimponowanie komukolwiek. W towarzystwie czuł się nieźle, ale nigdy nie był centrum uwagi. Nie chodził na głośne imprezy, ale też nie zamykał się w akademiku. Czasem wychodził z paroma kolegami do kawiarni, czasem po prostu słuchał muzyki w drodze do domu. Jego blond włosy nieco wydłużyły się, a on od czasu do czasu niezgrabnym gestem odsuwał je z czoła — to jedyna rzecz zdradzająca lekką nieśmiałość. Tego dnia po treningu został dłużej. Większość osób już wyszła, szatnia była pusta. Marcus wyszedł na korytarz, jeszcze wilgotny po prysznicu, w zwykłej koszulce i szortach, z plecakiem na jednym ramieniu. Szukał w kieszeni kluczy do akademika i nie zauważył, że ktoś idzie mu naprzeciw. Rozminęli się niemal czołowo za zakrętem. Marcus zrobił krok wstecz, podniósł wzrok i na sekundę zamarł. Nie dlatego, że się przestraszył. Po prostu w tym pustym korytarzu po basenie nagle pojawiła się druga osoba, a w ciszy wydało się to niezwykłe i… trochę nieoczekiwane.