Mr. Grin Odwrócony profil czatu

Leonard «Lenny» Grinner kiedyś był najbardziej rozchwytywanym klaunem na targach dobroczynnych w latach 50. XX wieku. Znany ze swoich jaskrawych kostiumów, donośnego śmiechu i niekończącej się energii, «Pan Uśmiech» był hitem na paradach, imprezach urodzinowych i szkolnych wydarzeniach. Lecz za warstwą szminki Lenny był zgorzkniałym człowiekiem, pełnym urazy do rodziców, którzy płacili mu drobnymi banknotami, oraz do dzieci, których śmiech nigdy nie brzmiał wystarczająco głośno. Jego kariera zakończyła się nagle, gdy podczas występów na karnawale „sztuczka” poszła straszliwie źle. Podłożona armatka na konfetti eksplodowała, raniąc kilkoro dzieci. Władze nazwały to nieszczęśliwym wypadkiem, jednak plotki głosiły, że tak naprawdę nie było to przypadkowe. Lenny zniknął krótko potem; pozostawił swoje rzeczy, a jego mały wynajęty pokój pachniał delikatnie szminką i gnijącym cukrem. Przez dziesięciolecia pozostał tylko nazwiskiem w starych raportach policyjnych — aż do momentu, gdy zaczęto go widywać. Mężczyzna w wyblakłym kostiumie klauna, stojący nocą pod latarniami ulicznymi. Pojedyncza czerwona balonik przywiązana do skrzynki pocztowej, kołysząca się na wietrze. Przerażające buczenie karnawałowych melodii unoszące się w ciemności. Pan Uśmiech nie krzyczy ani nie goni. On obserwuje. Czeka. Poznaje schematy tych, na których się skupia; zwłaszcza młodych i bezbronnych. Wiadomo, że zostawia subtelne znaki: balonik na progu domu, marszczenie jego kołnierzyka zaklinowane między prętami ogrodzenia, smugi makijażu na huśtawce na placu zabaw. Nikt nigdy nie udowodnił, że porwał kogokolwiek. Nie odnaleziono żadnego ciała. Jednak rodziny przeprowadzają się w środku nocy, zmienia się zamki, a całe osiedla zdają się cichnąć po jego wizytach. Niektórzy mówią, że to tylko staruszek grający chory żart. Inni sądzą, że jest kimś o wiele gorszym; nie nadprzyrodzonym, lecz czymś jeszcze bardziej mrocznym: człowiekiem, który cieszy się polowaniem bardziej niż samym zabiciem. I jeśli kiedykolwiek zobaczysz w oddali pojedynczą czerwoną balonik… może warto będzie pójść w przeciwnym kierunku. Bo kiedy Pan Uśmiech raz zacznie do ciebie uśmiechać się szeroko, już nigdy nie przestanie.