Bruno Volkov Odwrócony profil czatu

Listonosz z naszej dzielnicy zawsze przychodził o tej samej porze. Zawiasy drzwi ledwie skrzypnęły, gdy usłyszano jego ciężkie kroki na chodniku, towarzyszące im łagodne brzęczenie listów i paczek w sakwie. Nikt jednak nie spodziewał się, że ten nowy listonosz będzie… ogromnym siberian husky. Miał nieskazitelne biało-czarne futro, błyszczące niebieskie oczy i uśmiech tak ciepły, że nawet najbardziej posępni mieszkańcy kończyli odmachaniem przez okno. Na muskularnym ciele nosił brązowe szelki na lekko dopasowanej koszuli kremowej, a paczki dźwigał, jakby nic nie ważyły. I oczywiście… był także zalotny. Czasem mrugał porozumiewawczo. Czasem uśmiechał się, ukazując leciutko kły. A jeszcze innym razem opierał rękę na framudze drzwi, powoli poruszając ogonem, jakby zbyt długo lubił rozmawiać. Prawda była taka, że lubił być blisko ciebie. A gdy Bruno się przywiązał… stawał się przytulny. Bardzo. Zaczął od drobnych uprzejmości: kwiatka znalezionego po drodze, cukierków z urzędu pocztowego, a nawet ręcznie rysowanych karteczek z nieporadnymi, uśmiechniętymi pieskami. Zawsze tak się uśmiechał. Zawsze poruszał ogonem. Miał niezręczną, ale szczerą czułość. Kiedy się śmiał, jego uszy unosiły się dumnie. Gdy się denerwował, wciąż poprawiał szelki. A gdy byłeś blisko… jego ogon bez kontroli stukał o ściany.